Συνολικές προβολές σελίδας

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

3 αναδημοσιεύσεις

ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΔΩ

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

Ζήσαμε τον «εκσυγχρονισμό» της δεξιάς… του ΠΑΣΟΚ… της ΔΗΜΑΡ... ας μην ζήσουμε και τον «εκσυγχρονισμό» του ΣΥΡΙΖΑ!


Της Μαργαρίτας Ισιδώρου

Κυρία Χίλαρυ του ΣΥΡΙΖΑ,
με την μέθοδο της επιφοίτησης ειδική στην εξωτερική πολιτική και αναλύτρια της μεγάλης του εκλεκτού έθνους κοσμοθεωρίας περί «εβραϊκού λαού» (μέχρι τώρα μόνον οι σιωνιστές μιλούσαν για εβραϊκό εκλεκτό λαό), πιθανή υπουργός των εξωτερικών και εσχάτως αγιογράφος του εγκληματία πολέμου Πέρες.
Δεδομένου ότι η Συρία έχει την υποστήριξη της Βενεζουέλας (προσφάτως που επισκέφθηκες τον Τσάβες, ήταν να τον πείσεις για τον «εβραϊκό λαό» ή να τον μεταπείσεις για τη στήριξή του στη Συρία; Μάλλον ταξιδάκι αναψυχής ως σκιώδης ΥΠΕΞ του ΣΥΡΙΖΑ και φερετζές στην πραγματικά αριστερή βάση του ΣΥΡΙΖΑ, ως ικανή μελλοντική ΥΠΕΞ), της Κούβας, της Νικαράγουας, ακόμα και της Βολιβίας, θα πρέπει λογικά να συμπεράνουμε ότι...
ο Τσάβες, ο Κάστρο, ο Ορτέγκα και ο Μοράλες είναι αλαουίτες ή τουλάχιστον κρυφοσιίτες!
Γιατί η Συρία, είναι το τελευταίο κοσμικό αραβικό κράτος… Οι θρησκευτικές μειονότητες στη Συρία έχουν τα ίδια δικαιώματα με τη μουσουλμανική πλειονότητα… το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ΝΟΜΙΜΟ! Και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Συρίας, όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας, γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει ο «εκδημοκρατισμός»… τα «ανθρώπινα δικαιώματα» στις χώρες που εγκαθιδρύθηκε η αμερικάνικη «δημοκρατία»!
Σχετικά:
- Τι έχει να πει η Σοφία Σακοράφα για την μελλοντική ΥΠΕΞ του ΣΥΡΙΖΑ; Κατάπτυστο άρθρο της Χίλαρυ του ΣΥΡΙΖΑ! Το γεράκι των σιωνιστών στο Συριζα, ξεπέρασε το γΑΠ και με άρθρο της νομιμοποιεί το σιωνιστικό ναζιστικό ισραηλινό καθεστώς!
Τάσος Κουράκης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ που τιμάει την αριστερά, ασυμβίβαστος, αδέσποτος, παλικάρι που δεν πουλάει ιδέες και αγώνες!

* Ζητούμε συγνώμη από τους αναγνώστες… Τα έχουμε πάρει κυριολεκτικά στο κρανίο με τις απεγνωσμένες δράσεις της κυρίας Δούρου, ώστε να εκσυγχρονίσει και τον ΣΥΡΙΖΑ… και τα παίρνουμε γιατί πριν μετακομίσει προς «αριστερά» στο ΠΑΣΟΚ κι εκεί για τον «εκσυγχρονισμό» έδινε τις «μάχες» της… τώρα στο ΣΥΡΙΖΑ τα ίδια Παντελάκη μου. Γιατί δεν ιδρύει ένα κόμμα ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΩΝ με τους πρώην φίλους της και επαγγελματικούς συνεργάτες της στο ΠΑΣΟΚ αλλά και στη δεξιά, και πρέπει να εκσυγχρονίζουν ότι πάει να γίνει ελπίδα του λαού; Ζήσαμε τον «εκσυγχρονισμό» της δεξιάς… του ΠΑΣΟΚ… της ΔΗΜΑΡ... ας μην ζήσουμε και τον «εκσυγχρονισμό» του ΣΥΡΙΖΑ.

sibilla

2 σχόλια:

alexandros είπε...
Η συνάντηση με τον Πέρες

Του Τάσου Κουράκη*

http://picasonidis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_8359.html

Ανώνυμος είπε...
https://dl.dropbox.com/u/55157871/facebook.bmp

χωρις άλα σχολια..
το face book έκοψε την αναρτηση...



Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Εκεί στο συριζα, το νέο πασοκ... ξεκαθαρίστε με ποιους είστε! Και μια αυτοκριτική για τη στήριξη που δώσατε στους ιμπεριαλιστές... είναι πράξη επαναστατική!

Όταν η "Αυγή", όπως και στελέχη όπως η κυρία Δούρου, υπερθεμάτιζαν για τη δημοκρατικότητα των ΝΑΤΟϊκών μισθοφόρων!
Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε στρατευτεί με τους δολοφόνους του Συριακού λαού, τους ακτιβιστές και ΜΚΟ όργανα της Cia και Mossad...
Έστω και τώρα μια συγνώμη για τη στάση σας!

Γράφει η ιστορική εφημερίδα της αριστεράς "Αυγή" και μάλιστα όχι με υπογραφή δημοσιογράφου:
Συρία: Πέντε μήνες εξέγερσης και αιματηρής καταστολής
Την προηγούμενη εβδομάδα το καθεστώς Άσαντ πέρασε άλλη μία "κόκκινη γραμμή" στην καταστολή του: βομβάρδισε τη Λαττάκεια, με δεκάδες νεκρούς... Παρόλο όμως το υψηλό τίμημα του αίματος, οι Σύροι επιμένουν: συνεχίζουν να διαδηλώνουν στη μεγαλύτερης διάρκειας και πιο αιματηρή, έως σήμερα, εξέγερση αυτής της παρατεταμένης "αραβικής άνοιξης"...
Υπό την πίεση των διαδηλώσεων, το μειοψηφικό αλαουϊτικό καθεστώς που έχει επιβάλει, κληρονομικώ δικαιώματι, η οικογένεια Άσαντ εδώ και πάνω από μισό αιώνα στη χώρα έκανε κάποιες παραχωρήσεις, όπως την...
εισαγωγή του πολυκομματισμού.
Ωστόσο πλέον οι Σύροι έχουν υπερβεί το στάδιο του φόβου και, παρά τα λουτρά αίματος που έχουν στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 2.000 πολίτες και την ελευθερία σε δεκάδες χιλιάδες (σύμφωνα με τα στοιχεία ΜΚΟ και του ΟΗΕ), δεν αρκούνται σε μεταρρυθμίσεις υπό το ίδιο καθεστώς αλλά διεκδικούν την άμεση απομάκρυνσή του.
Σε συνέντευξή του στο Al Jazeera ο υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ακτιβιστής Αμάρ Αμπντουλαχαμίν παρατηρούσε πως «το τέλος της διακυβέρνησης των Άσαντ πλησιάζει. Το ερώτημα είναι πόσο αίμα θα χυθεί».
Η κινητοποίηση ξεκινά στις 15 Μαρτίου, όταν περίπου 40 άνθρωποι φωνάζουν πολιτικά συνθήματα στο κέντρο της Δαμασκού. Μία μέρα μετά, οι δυνάμεις ασφαλείας επιχειρούν να διαλύσουν βίαια 150 διαδηλωτές συγκεντρωμένους έξω από το υπουργείο Εσωτερικών οι οποίοι διεκδικούσαν σιωπηλά με φωτογραφίες στα χέρια την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων. Η μέρα βαφτίστηκε «μέρα αξιοπρέπειας».
Λίγες μέρες μετά η κινητοποίηση απλώνεται στις περισσότερες πόλεις της χώρας. Στην Ντέραα, την «ημέρα Οργής», οι αρχές πυροβολούν και σκοτώνουν ειρηνικούς διαδηλωτές σημαίνοντας την έναρξη ενός πολέμου ενάντια στους πολίτες με καθημερινές συγκρούσεις, οδομαχίες, αδιάκριτους πυροβολισμούς, άρματα μάχης, συλλήψεις και μαρτυρίες για βασανισμούς κατά τη διάρκεια κράτησης. Σημειώνεται πως τουλάχιστον 60 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ενώ ήταν υπό κράτηση.
Το καθεστώς μέχρι και το τέλος Μαΐου προχωρά σε συμβιβαστικές μεταρρυθμίσεις ώστε να κατευνάσει τα πνεύματα. Ωστόσο ο πρόεδρος Άσαντ απολύει την κυβέρνηση και κατηγορεί τους διαδηλωτές πως είναι Ισραηλινοί πράκτορες.

Τον Απρίλιο, οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται δυναμικά και αίρεται η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης από το καθεστώς. Ωστόσο ο αριθμός των νεκρών αυξάνεται και η διεθνής κοινότητα επιβάλλει τις πρώτες κυρώσεις, ενώ παράλληλα κάνει έκκληση να σταματήσει η καταστολή.
Ένα μήνα μετά, τον Μάιο, άρματα μάχης εισέρχονται στις πόλεις Ντέραα, Μπανιάς, Χομς και στα προάστια της πρωτεύουσας για να διαλύσουν τις ολοένα μαζικότερες διαδηλώσεις. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβάλλουν αυστηρότερες κυρώσεις στον πρόεδρο, στην οικογένειά του και στους αξιωματούχους, ενώ θα ακολουθήσουν και οι κυρώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση λίγες μέρες αργότερα.
Την ίδια ώρα ο πρόεδρος Άσαντ ανακοινώνει πως παρέχεται αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους ενώ οι δυνάμεις ασφαλείας συλλαμβάνουν σωρηδόν αντικαθεστωτικούς εισβάλλοντας σε σπίτια τις βραδινές ώρες. Κάτοικοι ανακαλύπτουν ομαδικούς τάφους λίγο έξω από την Ντέραα ενώ οι αρχές αρνούνται την ύπαρξή τους. Οι κηδείες των νεκρών μετατρέπονται σε διαδηλώσεις ενάντια του καθεστώτος και συγκεντρώνουν δεκάδες χιλιάδες κόσμου.
Τον Ιούνιο η κυβέρνηση ανακοινώνει τον θάνατο 120 μελών τον δυνάμεων ασφαλείας από «οπλισμένες συμμορίες» στην Τζισρ Αλ Σουγκούρ. Ο στρατός καταλαμβάνει την πόλη και ξεκινάει μεταναστευτικό κύμα 10.000 προσφύγων προς την Τουρκία. Ο πρόεδρος Άσαντ απευθύνει διάγγελμα και καλεί όλες τις δυνάμεις τις χώρας σε εθνικό διάλογο. Στο τέλος του μήνα η σύνοδος 200 αντικαθεστωτικών προσωπικοτήτων γίνεται αντικείμενο έντονης αποδοκιμασίας καθώς εκλαμβάνεται ως υπόθαλψη του καθεστώτος Άσαντ.
Τον Ιούλιο η Χάμα, της οποίας τον κυβερνήτη απομάκρυνε ο Άσαντ λόγω της μαζικότητας των κινητοποιήσεων, μετατρέπεται σε πεδίο μάχης με «πτώματα στους δρόμους», ενώ ίδια είναι η κατάσταση και στην πόλη Χομς. Ο γ.γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν απαίτησε οι συριακές αρχές «να σταματήσουν αμέσως».

Ο ματωμένος Αύγουστος...
Τέλος, ο Αύγουστος, ιερός μήνας του Ραμαζανιού, βρίσκει τη Συρία σε κατάσταση πολέμου. Πλέον ΗΠΑ και Ε.Ε. ζητούν ανοικτά από τον Άσαντ να παραιτηθεί. Λίγο νωρίτερα η Ε.Ε. είχε ανακοινώσει νέες κυρώσεις και πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων των στελεχών του καθεστώτος. Την απόφαση αυτή υπερθεματίζει και η Ρωσία, ωστόσο η ρωσική εταιρεία Orbital Technology συνεχίζει να προμηθεύει με όπλα και πυρομαχικά τις συριακές δυνάμεις.
Η Λαττάκεια -γενέτειρα του Μπασάρ Αλ Άσαντ και τόπος ταφής του πατέρα του, Χάφεζ διαθέτει το πρώτο λιμάνι της χώρας το οποίο ελέγχεται οικονομικά από την οικογένεια- δέχεται μία άνευ προηγουμένου επίθεση μακράς διαρκείας από ξηρά και για πρώτη φορά με τη συμβολή του Πολεμικού Ναυτικού και από θάλασσα. Η πόλη βομβαρδίζεται, άμαχοι σκοτώνονται κατά δεκάδες είτε συλλαμβάνονται μαζικά και κρατούνται στο αθλητικό στάδιο της πόλης δίχως νερό ή τροφή ενώ τους έχουν αφαιρεθεί τα προσωπικά τους έγγραφα.
Ο Αύγουστος βέβαια βρίσκει το καθεστώς σε "επικοινωνιακή επαγρύπνηση", με τρεις πολυδιαφημισμένες επιχειρήσεις απομάκρυνσης των στρατιωτικών δυνάμεων από τη Χάμα, την Ντέιρ Αλ Ζουρ και πιο πρόσφατη της περιοχής Ραμέλ στην Λαττάκεια, στις οποίες προσεκλήθησαν και δημοσιογράφοι των διεθνών μέσων.
Μετά την απομάκρυνση των δημοσιογράφων, όμως, η καταστολή ξαναβρίσκει τους ρυθμούς της. Σε τηλεφωνική συνομιλία του με τον Μπαν Κι Μουν ο πρόεδρος Άσαντ υποστήριξε πως οι επιχειρήσεις έλαβαν τέλος. Πόση αξιοπιστία έχουν πλέον τα λόγια του;

Η ιστορία επαναλαμβάνεται στη Χάμα
Στις όχθες του Ορόντη ποταμού, στην κεντρική Συρία και βόρεια της πρωτεύουσας Δαμασκού, βρίσκεται η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, η Χάμα, γνωστή για τους νερόμυλούς της. Το καθεστώς Άσαντ έχει δικαιολογημένα «προηγούμενα» με την πόλη καθώς ανέκαθεν αποτελούσε το προπύργιο του αντικαθεστωτικού αγώνα.
Το 1982, όταν τα ηνία της εξουσίας είχε ο πατέρας του σημερινού προέδρου, Χάφεζ Αλ Άσαντ, οι σουνίτες μουσουλμάνοι αντέδρασαν στην απολυταρχική διοίκησή του και υπό την ηγεσία των Αδελφών Μουσουλμάνων εξεγέρθηκαν. Τότε ο πατριάρχης της αλαουίτικης δυναστείας εφάρμοσε τη μέθοδο της «καμένης γης» ισοπεδώνοντας την πόλη από άκρη σε άκρη. Η Διεθνής Αμνηστία τότε έκανε λόγο για 20.000 νεκρούς.
Το μακελειό, που έμεινε στην ιστορία ως «η πιο σφοδρή πράξη θανάτου αραβικής κυβέρνησης ενάντια στον λαό στη νεότερη μέση Ανατολή» είχε αναλάβει προσωπικά ο νεότερος αδερφός του Χάφεζ, Ριφάατ, μετέπειτα γνωστός ως ο «Χασάπης της Χάμα».
Τα κρατικά μέσα μετέδιδαν τότε πως αντικαθεστωτικοί αντάρτες επιτέθηκαν στους «συντρόφους την ώρα που κοιμούνταν σκοτώνοντας γυναίκες και παιδιά» και τότε εκείνοι αντιστάθηκαν και «τους έδωσαν ένα μάθημα που τους έκοψε την ανάσα».
Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά, στην ίδια πόλη, το σκηνικό επαναλαμβάνεται -όχι όμως ώς φάρσα αλλά σε ολόκληρη την τραγικότητά του. Στις αρχές Ιουνίου οι δυνάμεις ασφαλείας αποχώρησαν από την πόλη και οι περίπου 700.000 κάτοικοι αυτοδιοικούνταν συνεχίζοντας μαζικά τις αντικαθεστωτικές κινητοποιήσεις τους.
Το καθεστώς δεν ανέχτηκε την αντίδραση των κατοίκων και πριν αρχίσει το Ραμαζάνι στις αρχές Αυγούστου, που θα δρούσε ως πλατφόρμα συσπείρωσης, αποφάσισε να δράσει με τον τρόπο που τόσο καλά γνωρίζει. Όμως υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά: πλέον οι άνθρωποι είναι αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουν τις κληρονομικές συνήθειες των Άσαντ. Και το κυριότερο: φαίνεται ότι έχουν ξορκίσει τον φόβο έναντι του καθεστώτος.
sibilla





Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

Τι έχει να πει η Σοφία Σακοράφα για την μελλοντική ΥΠΕΞ του ΣΥΡΙΖΑ; Κατάπτυστο άρθρο της Χίλαρυ του ΣΥΡΙΖΑ! Το γεράκι των σιωνιστών στο Συριζα, ξεπέρασε το γΑΠ και με άρθρο της νομιμοποιεί το σιωνιστικό ναζιστικό ισραηλινό καθεστώς!


Ανάξιο κριτικής είναι το βαθύ σιωνιστικό-ναζιστικό κείμενο της "αριστερής" εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ και παρ’ ολίγο υπουργού Εξωτερικών σε εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην υπαλλήλου του Άκη Τσοχατζόπουλου.
Η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε όργανο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής στην καυτή Μέση Ανατολή -είναι και υπόθεση του λαού που στήριξε ελπίδες στο Σύριζα-, έρχεται αντιμέτωπη με την ιστορία και τους αγώνες της αριστεράς και η σιωπή, η ανοχή είναι συνενοχή σε πολιτικές σαν αυτή της κυρίας Δούρου.
Η Σοφία Σακοράφα δεν έχει το δικαίωμα της σιωπής!
Ο Π. Κουρουμπλής δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα!
Είναι δυνατόν η κα Δούρου να αλλάζει την αριστερά χωρίς κιχ; Να τολμά χωρίς ντροπή την ταύτισή της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ με τα ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα και κανένας να μην μιλάει;
Ο τόπος, η αριστερά δεν έχουν την πολυτέλεια άλλων προδοσιών! Πρέπει εδώ και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ να...
ξεκαθαρίσει αν είναι με τους λαούς ή με τον ιμπεριαλισμό!

Τίποτα δεν είναι τυχαίο σ’ αυτή τη ζωή… Ο πόλεμος στην «επικοινωνία»-προπαγάνδα έχει κορυφωθεί. Τα κείμενα της Mossad, κατάλληλα επεξεργασμένα, διοχετεύονται σε μεγαλοδημοσιογράφους, αλλά και σε αναδυόμενα πλήρως ελεγχόμενα πολιτικά «αστέρια». Αμέτρητα μαύρα δολάρια στην προπαγάνδα (ξεχνάμε την περίπτωση της μαρτυρικής Κύπρου και το σχέδιο Ανάν;), αμέτρητες οργανώσεις, κόμματα, πολιτικοί σε payroll για τον έλεγχο της κοινής γνώμης!
Τα έχουμε γράψει και ξαναγράψει... δυστυχώς η ζωή μας δικαιώνει τραγικά!
Άραγε κατάλαβε ή δεν κατάλαβε η Χίλαρυ του ΣΥΡΙΖΑ πως ξεπλένει τον εγκληματία πολέμου Πέρες, πως καλύπτει τον σιωνισμό με την έντεχνη επίκληση και προβολή του εβραϊσμού; Κυρία Δούρου ποιος μίλησε για εβραίους; Το βάζετε ως φερετζέ των δικών σας σιωνιστικών επιδιώξεών σας;

Το κατάπτυστο κείμενο της Χίλαρυ του ΣΥΡΙΖΑ στην "Αυγή" ως έχει:
ΤΗΣ ΡΕΝΑΣ ΔΟΥΡΟΥ
Στη δύση του πολιτικού του βίου, ο Σιμόν Πέρες, που για χρόνια εξέφραζε την αριστερή εκδοχή της ισραηλινής πολιτικής σκηνής, αποτελεί πλέον μια… «παραφωνία», με την έννοια ότι τη στιγμή που το γειτονικό περιβάλλον του Ισραήλ αλλάζει καταλυτικά και με ραγδαίους ρυθμούς, η ίδια η χώρα συντηρητικοποιείται σε όλα τα επίπεδα

Η τριήμερη επίσκεψη, στις αρχές της εβδομάδας, του προέδρου του κράτους του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες, ήλθε ως ανταπόδοση αντίστοιχης επίσκεψης πέρσι τον Ιούλιο του Προέδρου Παπούλια σε Ισραήλ και Παλαιστινιακά εδάφη. Το γεγονός ότι τούτη την περίοδο πρόεδρος του Ισραήλ είναι ένας από τους τελευταίους ιστορικούς ηγέτες της χώρας, ο άνθρωπος του οποίου η προσωπική ιστορία αποτελεί την ενσάρκωση των περιπετειών του εβραϊκού λαού στη διάρκεια του 20ού αιώνα (γεννήθηκε το 1923 στη Λευκορωσία και μετανάστευσε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 στην, υπό βρετανική Εντολή, Παλαιστίνη), προσέδωσε στην επίσκεψη μια ιδιαίτερη υπέρ-αξία. Όλα δείχνουν ότι ο άνθρωπος που διατέλεσε υπουργός σε κρίσιμα πόστα, που σήκωσε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 το βάρος των διαπραγματεύσεων με τον Γιάσερ Αραφάτ και που συνέβαλε στο να μπουν οι σχέσεις Ισραήλ και Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), στη βάση της αμοιβαίας αναγνώρισης, ανοίγοντας έτσι νέους ορίζοντες, δεν κοιτάζει πίσω. Ο 89χρονος Πέρες, που σε λίγες μέρες θα γιορτάσει τα γενέθλιά του, δεν αναμασά το παρελθόν αλλά φροντίζει να τονίζει στις παρεμβάσεις του ότι το μέλλον ανήκει στις νέες γενιές, επιμένοντας στην ανάγκη του εκσυγχρονισμού της εκπαίδευσης, ανταλλαγής τεχνογνωσίας, ανάπτυξης των νέων τεχνολογιών, που μπορούν να συμβάλλουν στη μεγιστοποίηση, για παράδειγμα, της γεωργικής εκμετάλλευσης.
Ωστόσο σήμερα, στη δύση του πολιτικού του βίου, ο Σιμόν Πέρες, που για χρόνια εξέφραζε την αριστερή εκδοχή της ισραηλινής πολιτικής σκηνής, αποτελεί πλέον μια… «παραφωνία», με την έννοια ότι τη στιγμή που το γειτονικό περιβάλλον του Ισραήλ αλλάζει καταλυτικά και με ραγδαίους ρυθμούς, η ίδια η χώρα συντηρητικοποιείται σε όλα τα επίπεδα: πολιτικό, κοινωνικό και κυριότερα, ηθικό. Μοιάζει δηλαδή σαν να συμβαίνει αυτό που επεσήμανε σε συνέντευξή του, ο γνωστός συγγραφέας Ντέιβιντ Γκρόσμαν: το γεγονός της επί τέσσερις και πλέον δεκαετίες κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών, η περιφρονητική στάση του ισραηλινού στρατού έναντι των Παλαιστινίων (στοχευμένες εκτελέσεις δήθεν «τρομοκρατών», αυθαίρετες κατεδαφίσεις σπιτιών Παλαιστινίων, παράνομος πολλαπλασιασμός εβραϊκών οικισμών, ασύδοτη δράση Εβραίων εποίκων, κ.ά.), έχουν πλέον «μολύνει» βαθιά την ίδια την ισραηλινή κοινωνία… «Μπορεί να πει κανείς ότι ο τρόπος που το Ισραήλ μεταχειρίζεται τους Παλαιστινίους τα τελευταία 44 χρόνια, καθόρισε την κυβερνητική συμπεριφορά και έναντι των ίδιων των Ισραηλινών πολιτών. Δηλαδή δεν μπορεί να έχουμε αυτό το αμοραλιστικό ή διπλής ηθικής σύστημα έναντι των υπό κατοχή Παλαιστινίων και ένα εντελώς διαφορετικό έναντι των Ισραηλινών πολιτών! Στο τέλος το πρώτο διεισδύει στα δικά σου όργανα. Αυτό συνέβη και με εμάς» (Κυριακάτικη Αυγή, 14 Αυγούστου 2011).
Σήμερα οι σχέσεις Ισραήλ - Παλαιστινίων βρίσκονται σε νεκρό σημείο. Ποιον εξυπηρετεί αυτό; Σίγουρα τους ακραίους της κάθε πλευράς και βέβαια όχι την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή, η οποία πλέον έχει για τα καλά εισέλθει σε περίοδο δομικών αναταράξεων, με άγνωστη έκβαση. Η κατάρρευση των αυταρχικών καθεστώτων έφερε στο προσκήνιο ισλαμιστικά κινήματα, σε Τυνησία και Αίγυπτο - γεγονός που αλλάζει άρδην τους πάγιους σχεδιασμούς του Ισραήλ -, οι εξελίξεις για παράδειγμα σε αυτό που εξελίσσεται σε no man’s land Χερσόνησο του Σινά, είναι ενδεικτικές…
Στο μεταξύ τα μέτωπα αντί να κλείνουν, αυξάνονται. Στο ανοικτό θέμα του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης, που μέχρι σήμερα κατείχε αποκλειστική θέση στο επίκεντρο του ισραηλινού ενδιαφέροντος, ήλθε να προστεθεί, βίαια, εδώ και πάνω από 17 μήνες, η σταδιακή κατάρρευση του αλλαουϊτικού, φιλοϊρανικού καθεστώτος της Δαμασκού. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, σήμερα το Ισραήλ είναι υπέρ της όσο το δυνατόν μεγαλύτερης παράτασης του status quo, και τούτο γιατί η σύνθεση της «πολύχρωμης» αντιπολίτευσης - π.χ. η διοίκηση του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» βρίσκεται στην Τουρκία ενώ είναι αποδεδειγμένη η παρουσία τζιχαντιστικών στοιχείων, μέσω του σκοτεινού Μετώπου Αλ Νούσρα, καθώς κι εκείνη εκπροσώπων του κινήματος των Αδελφών Μουσουλμάνων - προκαλεί ρίγη στους Ισραηλινούς ιθύνοντες.
Είναι γνωστό το αξίωμα σύμφωνα με το οποίο, η διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής καθίσταται άκρως προβληματική από τη στιγμή που το εσωτερικό «μέτωπο», η κοινωνία δηλαδή, είναι ρηγματωμένη, παρουσιάζει βαθιά τραύματα, αμφισβητεί βαθιά την κυβέρνηση, βρίσκεται δηλαδή στην κατάσταση της σημερινής ισραηλινής κοινωνίας. Για παράδειγμα το γεγονός του πολλαπλασιασμού τον τελευταίο καιρό των αυτοπυρπολήσεων ανθρώπων που βρίσκονται σε απόγνωση, είναι ενδεικτικό των αδιεξόδων που αντιμετωπίζει η ισραηλινή κοινωνία, η οποία σήμερα δεν λειτουργεί διακριτικά μόνο σε βάρος των 900 χιλιάδων ισραηλινών αράβων πολιτών της (για χρόνια πολιτών β’ κατηγορίας) αλλά και σε βάρος συνολικά των κοινωνικά αδύναμων κρίκων της: νέων, συνταξιούχων, κ.ά.
Άρα, σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε επείγει να κλείσουν τα εσωτερικά μέτωπα της ισραηλινής κοινωνίας: το κοινωνικό συμβαδίζει με την επίλυση του παλαιστινιακού. Επείγει λοιπόν η επανέναρξη του ισραηλινοπαλαιστινιακού διαλόγου για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών, στην κατεύθυνση της δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, στα σύνορα πριν από τον πόλεμο του Ιουνίου του 1967, με διάλυση των εβραϊκών οικισμών, πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ και με αποδοχή του δικαιώματος επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων στις εστίες τους. Στο πλαίσιο των σημερινών ανακατατάξεων, αυτή η εξέλιξη είναι κρίσιμη: διαφορετικά, η άνοδος των ισλαμιστικών κομμάτων στην περιοχή, θα παρασύρει και το παλαιστινιακό κίνημα, με κίνδυνο να βρεθεί το Ισραήλ απέναντι, όχι σε έναν εταίρο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αλλά με έναν ορκισμένο αντίπαλο της ίδιας του της ύπαρξης…
sibilla


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου