Συνολικές προβολές σελίδας

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

ΜΙΑ ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑ, Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΗΣΙΑΣ - A Lethal Competence Empire of the Senseless, by JEFFREY ST. CLAIR

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΕΔΩ :
http://www.counterpunch.org/2013/10/18/empire-of-the-senseless/

Για χάρη της συζήτησης, ας υποθέσουμε τα εξής ότι είναι αληθινά : ο Μπαράκ Ομπάμα δεν είναι ένα τυφλό όργανο, ένα κρυπτογράφημα, ένα άδειο κοστούμι, ή μια μαριονέτα. Δεν είναι ανίκανος, αναποφάσιστος, ή διαταραγμένος. Είναι, στην πραγματικότητα, έξυπνος, συγκροτημένος και ορθολογιστής. Ας υποθέσουμε ότι ο Ομπάμα είναι ειλικρινής στις ενέργειές του, αν όχι πάντα στη ρητορική του, και ότι οι ενέργειές του, με το διωγμό των καταγγελλόντων τη δολοφονία Αμερικανών πολιτών, είναι προμελετημένες, σχεδιασμένες, εσκεμμένες και γίνονται χωρίς αμφιθυμία.

Τι θα κάνουμε γι 'αυτό; επιφανειακά, αυτό σημαίνει ότι ο Ομπάμα είναι τόσο ένοχος, όσο είναι ικανός. Η παγερή βεβαιότητα του ήταν πάντα η πιο μεγάλη επιτήδευσή του. Ωστόσο, δεν υπάρχει κανείς να τον κρατήσει απο την ευθύνη του για τα εγκλήματά του, κατά του Συντάγματος, υψηλά και χαμηλά, ούτε καν οι Βησιγότθοι της Βουλής.

Παρά τις καθημερινές υστερίες που εκτοξεύονται από τη σελίδα της της Wall Street Journal, ο Ομπάμα είναι η επιλογή των ελίτ, ο άνθρωπος που θέλουν στο τιμόνι αυτή τη στιγμή για τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Είναι η αρμοδιότητα του που τον κάνει τόσο επικίνδυνο.

Ο Ομπάμα είναι ο εκτελεστικός διευθυντής σε ό, τι η βρετανική punk μπάντα Mekons ονομάζει «αυτοκρατορία της ανοησίας». Με αυτό, δεν εννοώ μια αυτοκρατορία που είναι ατελής, αλλά μια κυβέρνηση που δεν έχει νόημα, που δεν αισθάνεται, ή (που αισθάνεται) ότι είναι απρόσβλητη από τους όρους και τις επιθυμίες των κυβερνωμένων.

Η Αμερική έχει εκφυλιστεί σε μια εικονική κατάσταση, μια δημοκρατία παρατηρητών και παρακολουθημένων, όπου οι πράξεις της κυβέρνησης είναι αδιαφανείς και απειλητικές. Ένας διάχυτος φόβος φαίνεται να περικλείνη την χώρα (έθνος).

Έτσι, για την αντιμετώπιση αυτής της πραγματικότητας, είμαστε αντιμέτωποι, για μια ακόμη φορά, με το ερώτημα του Λένιν: Τι πρέπει να κάνουμε; Αυτό δεν είναι μια μεταφυσική άσκηση πια, αλλά μια υπαρξιακή πρακτική από τις πιο κατεπείγουσες.

Πώς μπορούμε να ανταποκριθούμε σε μια αποστεωμένη κατάσταση που εξυπηρετεί τα αφηρημένα συμφέροντα που παραμένουν ακόμα αδιάφορα στον ανθρώπινο πόνο; Επιπλέον, όταν ξέρουμε ότι τα θεσμικά όργανα που κάποτε υπηρέτησαν ως δυνάμεις της κοινωνικής αλλαγής είναι πλέον σε μεγάλο βαθμό kaput.

Η πολιτική του λιγότερο κακού παραμένει μία τεράστια έμμονη ιδέα για το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς, παρά το μακελειό που σκόρπισε σε όλο το τοπίο από τους πολιτικούς κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών: από τους Κλίντον έως τον John Kerry και τον Ομπάμα.

Το Δημοκρατικό Κόμμα έχει γίνει μια παρωδία της πολιτικής των επιχειρήσεων, σε ένα εταιρικό χρηματοδοτούμενο πλοίο φάντασμα για τους αφελείς, τους παραπλανημένους και τους παρασιτικούς. Για πρακτικούς λόγους το κόμμα έχει αντικατασταθεί ως λειτουργική οντότητα από ψευδο-ομάδες συμφερόντων, όπως η MoveOn και το νέο όργανο της, η MSNBC, η οποία παρέχει καθημερινά περισπασμούς από εκλογικεύσεις για κάθε νέα παράβαση του Ομπάμα.

Σε ένα μεγάλο βαθμό, η ευθύνη για τη μοιραία ευκολία με την οποία ο Ομπάμα ήταν σε θέση να εφαρμόσει τις δρακόντειες πολιτικές του, από την εγχώρια κατασκοπεία έως τα drones πρέπει να ληφθεί από την άτολμη αντίδραση της πολιτικής αριστεράς, η οποία έχει αρνηθεί αυτό που ήξερε ότι είναι η αληθινή ατζέντα του Ομπάμα, η ατζέντα της νεοφιλελεύθερης λιτότητας στο εσωτερικό και η επιθετικότητα στο εξωτερικό, μια ατζέντα που καλιεργείθηκε από τη στιγμή που ο νεαρός γερουσιαστής διάλεξε τον Τζόζεφ Λίμπερμαν να είναι ο ιδεολογικός μέντοράς του στη Γερουσία των ΗΠΑ.

Όπως ήταν αναμενόμενο, όσο αυξάνονται οι επιδόσεις του Ομπάμα, τόσο περισσότερο τείνει να τις αγνοεί, αν όχι ψυχολογικά να δυσανασχετεί για την ύπαρξή τους. Για τους περισσότερους από εμάς, η οικονομία εξακολουθεί να συντρίβεται. Μια πρόσφατη ανάλυση από τον Emmanuel Saez και τον Thomas Piketty του UC Berkeley και της Σχολής Οικονομικών του Παρισιού, αποκάλυψε ότι το 95 τοις εκατό από τα οικονομικά οφέλη από την έναρξη της ύφεσης τα έχει καρπωθεί το κορυφαίο ένα τοις εκατό. Αυτό δεν ήταν ένα τυχαίο αποτέλεσμα. Το οικονομικό σχέδιο του Ομπάμα είχε στόχο να δημιουργήσει ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα. Αλλά κανείς δεν θέλει να μιλήσει γι 'αυτό στην Αριστερά.

Οι μαρτυρίες της σπάνιας σύσκεψης του προέδρου με το διαβούλιο του Κογκρέσου. Με τα μαύρα ποσοστά φτώχειας και ανεργίας υψηλά, λένε ότι ο Ομπάμα αρνήθηκε μακράν απο το να είναι πράος τα ερωτήματα σχετικά με το ότι η διέλευση των άγριων ​​οικονομικών πολιτικών του προκάλεσε την πίεση στην αστική Αμερική να ανάθεση σε δημόσια cheerlead το σχέδιό του να πλημμυρίσει τη Συρία με πυραύλους cruise. Τα CBC μέλη κάθονταν βουβά, βουτηγμένα στην ταπεινωτική ομιλία του Ομπάμα, ενώ η Αμερική παραμένει υπό μια κατάσταση οικονομικής πολιορκίας.

Η ξεδιάντροπη πράξη ακολουθήθηκε σύντομα από την ανακοίνωση του Ομπάμα ότι έχει προσλάβει τον Jeffrey Zients για να διευθύνει το Εθνικό Οικονομικό Συμβούλιο. Ποιος είναι ο Zients ρωτάτε; Λοιπόν, ήταν ένα κορυφαίο στέλεχος του Μετοχικού Κεφαλαίου της Bain Mitt Romney που συνωμοτεί για εξαγορές, μαζικές απολύσεις, επιδρομές στις συντάξεις και απο-συνδικαλισμό των εργοστασίων. Έκανε τόσο καλά αυτή τη ζοφερή δουλειά που η κορυφαία καθαρή θέση της είναι τώρα $ 100 εκατομμύρια. Θα μπορούσε κανείς να δεί αυτό το ραντεβού ως πράξη περιστασιακού σαδισμού, τρίβει το αλάτι στις πληγές των προοδευτικών. Αλλά η αριστερά είναι τόσο ετοιμοθάνατη, έχει τόσο βαθιά εντοιχιστεί σε ένα πολιτικό κώμα που η προσβολή δεν οδήγησε ούτε στην παραμικρή διαμαρτυρία, ούτε καν σε μια υποτυπώδη κραυγή για τον παλιό καλό καιρό.

Οι Φιλελεύθεροι φαίνεται να έχουν τελικά συμβιβαστεί με τη δική τους κενότητα.

Τι γίνεται με τους υπόλοιπους από εμάς; Τι πρέπει να κάνουμε; Εδώ θα πρέπει να στραφούμε προς τις ηρωικές αποκαλύψεις του Edward Snowden, οι οποίες απογυμνώνουν τις προσδοκίες της κυβέρνησης για ένα είδος περιοδεύουσας παντογνωσίας, την ανίχνευση και καταγραφή των πιο προσωπικών πεποιθήσεων και προθέσεων των πολιτών της. Μετά που ο αρχικός βόμβος της παράνοιας ξεθώρισε, μπορεί να είμαστε σε θέση να βλέπουμε αυτό ως μια διεστραμμένη απελευθερωτική κατάσταση.

Τι ανακούφιση! Δεν έχουμε πλέον να κρύψουμε τη δυσαρέσκειά μας, τις προσπάθειές μας για να έχει νόημα ο παραλογησμός. Είμαστε ελεύθεροι να γίνουμε οι άρχοντες των πράξεών μας χωρίς το φόβο της αποκάλυψης.

Και έτσι παραμένουμε, σχεδόν όλοι μας, αριστερά και δεξιά, προσκολλημένοι πεισματικά στις μικροσκοπικές ελευθερίες που παραμένουν: για να αντιταχθούμε, να καταγγείλουμε και να αντισταθούμε, μέχρι μια πραγματική αντιπολιτευτική δύναμη να αναδυθεί. Ή SEAL Team Six εμφανίζεται στην πίσω πόρτα.

Σημείωση :

Στις 7 Οκτωβρίου, το CounterPunch δημοσίευσε ένα άρθρο του δημοσιογράφου gonzo Ruth Fowler με τίτλο Οπισθοδρομικός Φεμινισμός: Από τις Sinead, Miley και Amanda. Κάποιο μέρος της γλώσσας στο δοκίμιο ήταν ακάθαρτο και διαπιστώθηκε ότι είναι προσβλητικό από πολλούς αναγνώστες. Ακόμη και επιτελικά στελέχη του CounterPunch αναπήδησαν για τη χρήση της λέξης "μουνί" και τη φράση "θα πρέπει πιθανότατα να κλώτσησε στο κόλπο". Η κ. O'Connor επικοινώνησε μαζί μας για να εκφράσει την πραγματική οργή της για το γεγονός ότι στο δοκίμιο ένιωσε η γλώσσα να ήταν μια προτροπή σε σεξουαλική βία. Φυσικά, βρίσκουμε τη σεξουαλική βία οποιουδήποτε είδους αποτρόπαια. Αυτά τα είδη των φράσεων είναι συχνά ιδιαίτερα τραυματικά για εκείνους που έχουν βιώσει σεξουαλική κακοποίηση. Κατόπιν αιτήματος της, έχω αφαιρέσει τις προσβλητικές φράσεις. Ζητούμε συγγνώμη απο την Sinead O'Connor, μία μουσικό που από καιρό θααυμάζουμε και είναι γνωστό θύμα σεξουαλικής βίας αλλά και σε άλλα θύματα σεξουαλικής βίας. Δεσμευόμαστε να απέχουμε μελλοντικά από την δημοσίευση άρθρων που περιέχουν τέτοιες προσβλητικές και οδυνηρές γλώσσες.-JSC

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου