Συνολικές προβολές σελίδας

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

"ΕΝΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΚΑΙ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ "ΕΠΙΘΕΣΗ"", Φωτογραφία του Ναζιστικού μετάλλιου για να τιμηθεί η επέτειος της συνεργασίας των σιωνιστών με τον Χίτλερ - "A NAZI TRAVELS T0 PALESTINE AND TELLS ABOUT IT IN THE ASSAULT", Photo of Nazi medal commemorating Zionist collaboration with Hitler - by Lenni Brenner

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΕΔΩ



Είναι φυσικό ότι οι σύγχρονοί άνθρωποι είναι επιφυλακτικοί όταν ακούνε για πρώτη φορά τις κατηγορίες, ότι οι σιωνιστές συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ. Το Ισραήλ είναι συνεχώς σε πόλεμο. Η κοινή γνώμη ανάγει τη σιωνιστική φιλονικία στην εποχή του ολοκαυτώματος και υποθέτει ότι η Παγκόσμια Σιωνιστική Οργάνωση αντιτέθηκε στο Ναζισμό όταν ο Χίτλερ ανήλθε στην εξουσία το 1933. Στην πραγματικότητα το αντίθετο είναι αληθές και εύκολα τεκμηριώνονται.

Το 1983, η Croom Helm Ltd. του Λονδίνου δημοσίευσε το πρώτο βιβλίο μου, Ο Σιωνισμός στην εποχή των δικτατόρων.

Η www.marxists.de / middleast / Brenner / index.htm A London Times κριτική δήλωσε ότι ο "Brenner είναι σε θέση να αναφέρει πολλές περιπτώσεις όπου οι Σιωνιστές συνεργάστηκαν με αντισημιτικά καθεστώτα, συμπεριλαμβανομένου του Χίτλερ". Το βιβλίο προσέλκυσε παρόμοια ευνοϊκά επιστημονικά σχόλια, σε όλο τον κόσμο. Φυσικά ειδικό ενδιαφέρον κινήθηκε στις επόμενες δεκαετίες, αλλά σήμερα, χάρη στο διαδίκτυο, μια μοναδική οπτική επιβεβαιώνει αυτή την συνεργασία, που έχει περιέλθει στην αντίληψή μου και παρουσιάζεται τώρα στο κοινό.

Σχετίζεται με τον τρόπο που ο Kurt Tuchler, μέλος της γερμανικής Σιωνιστικής Ομοσπονδίας την λειτούργησε, "Έπεισε τον βαρόνο Leopold Itz Edler von Mildenstein των SS να γράψει ένα φιλο-σιωνιστικό άρθρο στο ναζιστικό Τύπο. Ο βαρόνος συμφώνησε με την προϋπόθεση ότι θα επισκεφτεί πρώτα την Παλαιστίνη, και δύο μήνες μετά που ο Χίτλερ ανήλθε στην εξουσία οι δύο άνδρες και οι γυναίκες τους πήγαν στην Παλαιστίνη. Ο von Mildenstein έμεινε εκεί για έξι μήνες πριν επιστρέψει ...

Ο Von Mildenstein ... έγραψε ευνοϊκά για το τι είδε στη σιωνιστική αποικία στην Παλαιστίνη. Έπεισε επίσης τον Goebbels να "τρέξει" την αναφορά μαζικά σε δωδεκαήμερη σειρά στο δικό του Der Angriff (Η Επίθεση) το ηγετικό όργανο προπαγάνδας των Ναζί (από 26/9 - 9/10/1934) .... Για τον εορτασμό της αποστολής του βαρόνου, ο Goebbels δημιούργησε ένα μετάλλιο το οποίο έφερε: στη μία πλευρά την σβάστικα, και στην άλλη το σιωνιστικό αστέρι".

Ποτέ δεν βρήκα το μετάλλιο. Ωστόσο, το 2003 ο John Sigler, όπως εγώ ένας αντι-σιωνιστής Εβραίος, βρήκε μια εικόνα και μια περιγραφή σε μία κλειστή δι´ αλληλογραφίας προσφορά πώλησης νομισμάτων. Αγόρασε μια χάλκινη έκδοση, την οποία εξέτασα στις 10/6/2007 στο φεστιβάλ, αντι-κατάληψη, Ενωμένοι για την Ειρήνη και τη Δικαιοσύνη, στην Ουάσιγκτον.

Ένα επάργυρο μετάλλιο εμφανίστηκε το 2005. Η επαργύρωση είναι συχνή στα μετάλλια. Αυτό είναι περίπου 1,5´´ σε διάμετρο και είναι παχύτερο από ένα κέρμα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία της αυθεντικότητας. Ο John αγόρασε το χάλκινο του από τον ίδιο επίσημο αντιπρόσωπο κερμάτων. Πρόσφατα ο John μου έστειλε μια φωτογραφία του επαργυρωμένου χάλκινου, για την οποία είμαι πολύ ευγνώμων.



Στην πλευρά με το αστέρι του Δαυίδ διαβάζουμε:

EIN NAZI FÃHRT NACH PALÃSTINA -- ΕΝΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ.

Στην πλευρά με τη Σβάστικα διαβάζουμε:

UND ERZÃHLT DAVON IM Angriff - ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ "Η ΕΠΙΘΕΣΗ".



Ευχαρίστως το προώθησα στο διαδίκτυο, για την τεκμηρίωση της επίσκεψης του von
Mildenstein και τη Σιωνιστική συνεργασία, όπως και το πρώτο άρθρο για το περιοδικό του Goebbel. Οι αναγνώστες που δεν έκαναν λήψη των συνημμένων μπορούν ακόμα να δούνε το μετάλλιο. Ο Charlie Pottins έχει τη φωτογραφία του, στην ιστοσελίδα του μαζί με ένα άρθρο σχετικά με τον 1979-1980 σάλο, όταν το Βρετανικό περιοδικό «Η Ιστορία Σήμερα» το χρησιμοποίησε σε ένα δημοσίευμα από τον επιζώντα του Ολοκαυτώματος Jacob Boas τον Ιανουάριο του 1980



Οι αναγνώστες θα έχουν αναμφίβολα ερωτήσεις σχετικά με τη συνεργασία των Σιωνιστών. Πολλά μπορούν να απαντηθούν εάν ανατρέξουμε στον Σιωνισμό στην εποχή των δικτατόρων.

www.marxists.de / middleast / Brenner / index.htm

Ή οι αναγνώστες μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μου στο :

BrennerL21 @ xxxxxxx

Κάντε το και εγώ θα σας πω, επίσης, πώς μπορείτε να πάρετε ένα υπογεγραμμένο αντίγραφο 51 ντοκουμέντων : "Η Σιωνιστική συνεργασία με τους Ναζί". Που δούλεψα το 2002. Συμπεριλαμβάνουν το άρθρο του
von Mildenstein και πολλά κείμενα σημειώσεων από πολλές πηγές για τον Σιωνισμό στην εποχή των δικτατόρων.



***


Η Σιωνιστική συνεργασία με τον Χίτλερ, 1933-1939

Ο γερουσιαστής
Werner, ένας κορυφαίος γερμανός σιωνιστής, παρατήρησε κάποτε ότι ο Σιωνισμός, για όλο τον κόσμο του εβραϊκού εθνικισμού, πάντα πολιτικά εξομοιώνει τις χώρες που δραστηριοποιείται. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη από την προσαρμογή της γερμανικής Σιωνιστικής Ομοσπονδίας, της Zionistische Vereinigung fÃr Deutschland, με τις θεωρίες και τις πολιτικές του νέου Ναζιστικού καθεστώτος το 1933, πιστεύοντας ότι οι ομοιότητα μεταξύ των δύο
κινημάτων για την περιφρόνηση στον φιλελευθερισμό, τον «
volkish» ρατσισμό και της αμοιβαίας τους πεποίθησης ότι η Γερμανία δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι η πατρίδα των Εβραίων της, μπορούσε να παρακινήσει τους Ναζί για την υποστήριξή τους, η ZVfD επανειλημμένα επεδίωξε την αιγίδα του Αδόλφου Χίτλερ.



Στόχος της ZVfD έγινε η «τακτική υποχώρηση», η υποστήριξη των Ναζί για τη μετανάστευση τουλάχιστον της νεότερης γενιάς των Εβραίων στην Παλαιστίνη. Αμέσως προσπάθησε επαφή με τα ναζιστικά στοιχεία τα οποία πίστευε ότι είναι ενδιαφέροντα για μια τέτοια ρύθμιση με βάση μια εκτίμηση volkish του Σιωνισμού. Ο Kurt Tuchler, ένα εκτελεστικό μέλος της ZVfD, έπεισε τον βαρόνο Leopold Itz Edler von Mildenstein των SS να γράψει ένα φιλο-σιωνιστικό άρθρο για τον ναζιστικό Τύπο. Συμφώνησε με την προϋπόθεση ότι πρώτα ο ίδιος θα επισκεπτόταν την Παλαιστίνη. Δύο μήνες μετά που ο Χίτλερ κέρδισε την εξουσία οι δύο άνδρες και οι γυναίκες τους
πήγαν στην Παλαιστίνη. Ο
von Mildenstein έμεινε εκεί έξι μήνες πριν επιστρέψει για να γράψει τα άρθρα του.

Το 1937, ο εξόριστος στην Αμερική, ραβίνος
Joachim Prinz περιγραφεί με ειλικρίνεια τη Σιωνιστική διάθεση κατά τον 1ο μήνα του 1933:



"Ο καθένας στη Γερμανία γνώριζε ότι μόνο οι Σιωνιστές θα μπορούσαν υπεύθυνα
να εκπροσωπήσουν τους Εβραίους στις σχέσεις με τη ναζιστική κυβέρνηση. Όλοι θεωρούσαν σίγουρο ότι μια μέρα η κυβέρνηση θα οργανώσει μια διάσκεψη στρογγυλής τραπέζης με τους Εβραίους, κατά την οποία, μετά, που οι ταραχές και οι φρικαλεότητες της επανάστασης θα είχαν περάσει, ένα νέο
status του καθεστώτος με τον Εβραϊσμό της Γερμανίας θα μπορούσε να υπάρξει. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε πανηγυρικά ότι δεν υπήρχε χώρα στον κόσμο που προσπάθησε να λύσει το εβραϊκό πρόβλημα σοβαρά, όπως έκανε η Γερμανία. Η λύση του Εβραϊκού ζητήματος, ήταν
το Σιωνιστικό μας όνειρο! Εμείς ποτέ δεν αρνηθήκαμε την ύπαρξη του εβραϊκού ζητήματος! Παρόμοια, ήταν η δική μας έκκληση! .... Σε δήλωσή του για την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια, ζητήσαμε ένα συνέδριο". [1]

Το μυστικό υπόμνημα της
ZVfD με ημερομηνία 21.06.33 ρωτούσε αν θα ήταν εφικτό.



"Να επιτραπεί να παρουσιαστούν οι απόψεις μας, οι οποίες, κατά τη γνώμη μας, μπορούν να καταστήσουν δυνατή μια λύση σύμφωνα με τις αρχές του νέου γερμανικού κράτους της Εθνικής αφύπνισης και η οποία ταυτόχρονα θα μπορούσε να σημαίνει για τους Εβραίους μια νέα παραγγελία των όρων της ύπαρξής τους .... Ο Σιωνισμός δεν έχει ψευδαισθήσεις για τη δυσκολία της εβραϊκής κατάστασης, η οποία τελείται πάνω απ 'όλα σε ένα ανώμαλο επαγγελματικό πρότυπο με την υπαιτιότητα μιας πνευματικής και ηθικής στάσης που δεν είναι ριζωμένη στην δική μας παράδοση....



Μία απάντηση στο εβραϊκό ζήτημα πραγματικά ικανοποιητική για την εθνική
κατάσταση μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη συνεργασία του εβραϊκού
κινήματος που στοχεύει στην ανανέωση της κοινωνικής, πολιτιστικής και ηθικής των Εβραίων ....
Ο Σιωνισμός πιστεύει ότι μια αναγέννηση της εθνικής ζωής, όπως συμβαίνει μέσα στην πρόσφυση με τις χριστιανικές και τις εθνικές αξίες, πρέπει επίσης, να λάβει χώρα στην εβραϊκή εθνική ομάδα. Για τον Εβραίο, επίσης, στην καταγωγή, η θρησκεία, η κοινότητα της συνείδησης, η τύχη και η ομαδικότητα πρέπει να είναι αποφασιστικής σημασίας στη διαμόρφωση της ζωής του ....



Με την ίδρυση του νέου κράτους, το οποίο έχει καθιερώσει την αρχή της φυλής, θέλουμε με αυτό τον τρόπο να χωρέσει την κοινότητά μας στη συνολική δομή, ώστε, για εμάς , στους τομείς που μας έχουν ανατεθεί, η γόνιμη δραστηριότητα για την Πατρίδα να είναι δυνατή....

Η Αναγνώριση μας εβραϊκής εθνικότητας προβλέπει σαφή και ειλικρινή σχέση με το γερμανικό λαό και την εθνική και φυλετική πραγματικότητα. Ακριβώς επειδή δεν θέλουμε να διαψευστούν αυτές οι αρχές, γιατί εμείς , είμαστε εναντίον των μικτών γάμων και υπέρ της διατήρησης της καθαρότητας της Εβραϊκής ομάδας....

Πιστεύουμε στη δυνατότητα μιας ειλικρινούς σχέσης της πίστης μεταξύ μιας ομάδας – του συνειδητού Εβραϊσμού και του γερμανικού κράτους.... Για πρακτικούς σκοπούς, ο Σιωνισμός ελπίζει να είναι σε θέση να κερδίσει τη συνεργασία, ακόμη και μιας κυβέρνησης ουσιαστικά εχθρικής προς τους Εβραίους, γιατί στην αντιμετώπιση του εβραϊκού ζητήματος δεν εμπλέκονται συναισθηματισμοί, αλλά ένα πραγματικό πρόβλημα, του οποίου η λύση συμφέρει όλους τους λαούς και προς το παρόν ιδιαίτερα τον γερμανικό λαό.



Το μποϋκοτάζ της προπαγάνδας, όπως αυτή τη στιγμή διεξάγεται κατά της Γερμανίας με πολλούς τρόπους, είναι στην ουσία αντι-Σιωνιστικό, διότι ο Σιωνισμός δεν θέλει να πολεμήσει, αλλά να πείσει και να οικοδομήσει.... Οι παρατηρήσεις μας, που περιγράφονται εδώ, είναι το υπόλοιπο στην πεποίθηση ότι, για την επίλυση του Εβραϊκού προβλήματος σύμφωνα με τα δικά του φώτα, η γερμανική κυβέρνηση θα πρέπει να δείξει πλήρη κατανόηση για μια ειλικρινή και σαφή εβραϊκή στάση που εναρμονίζεται με τα συμφέροντα του κράτους". [2]


Η συζήτηση του «αίματος» έφτασε σε Βαγκνερικές αναλογίες στο τεύχος του JÃdische Rundschau, όργανο της ZVfD, με ημερομηνία 04/08/33,. Στο "Rasse als Kulturfaktor" υποστήριξε ότι, οι Εβραίοι δεν πρέπει απλώς να δεχθούν αδιαμαρτύρητα τις επιταγές των νέων τους Masters.  έπρεπε να συνειδητοποιήσουν ότι ο αγώνας για τον διαχωρισμό ήταν εξ ολοκλήρου για το καλό:

"Εμείς που ζούμε εδώ ως μια «ξένη φυλή» πρέπει να σεβόμαστε τη φυλετική
συνείδηση και το φυλετικό συμφέρον του γερμανικού λαού απολύτως. Αυτό όμως δεν αποκλείει την ειρηνική συμβίωση των ανθρώπων διαφορετικών φυλετικών μερών. Όσο μικρότερη είναι η πιθανότητα ενός ανεπιθύμητου μείγματος, τόσο λιγότερο είναι ανάγκη να υπάρχει «φυλετική
προστασία».... Μόνο οι ορθολογιστικές εφημερίδες που έχουν χάσει την αίσθηση για τα βαθύτερα αίτια και τα βάθη της ψυχής, καθώς και για την προέλευση της κοινής συνείδησης, θα μπορούσαν να βάλουν στην άκρη την καταγωγή ως απλά ανήκουσα στη σφαίρα της «φυσικής ιστορίας". [3]



Πριν από το 1933, ο γερμανικός Σιωνισμός ήταν μία μεμονωμένη λατρεία της πολιτικής της αστικής τάξης.  Ενώ οι αριστεροί πολεμούσαν τα SA στους δρόμους, οι Σιωνιστές συνέλλεγαν χρήματα για τα δέντρα στην Παλαιστίνη. Ξαφνικά το 1933 αυτή η μικρή ομάδα από μόνη της, συνέλαβε την ιδέα ότι είναι χρισμένη από την ιστορία για να διαπραγματευτεί κρυφά με τους Ναζί, για να αντιταχθεί στην τεράστια μάζα των Εβραίων ανά τον κόσμο που θέλησαν να αντισταθούν στον Χίτλερ, με την ελπίδα της εξασφάλισης της υποστήριξης του εχθρού του λαού τους για την οικοδόμηση του κράτους τους στην Παλαιστίνη. Αυτοί ήταν εξ ολοκλήρου παραπλανημένοι. Κανένα modus vivendi, ακόμη και εξ αποστάσεως δεν ήταν δυνατό μεταξύ του Χίτλερ και των Εβραίων. Δεδομένης της αποτυχίας τους να αντισταθούν.


Η Βαιμάρη, και οι λεγόμενες θεωρίες του αγώνα τους, ήταν αναπόφευκτο ότι θα
τους κατέληγαν ως εβραϊκά τσακάλια του Ναζισμού.




Η οικονομική συνεργασία ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1933 με την Ha'avara (μεταφορά) συμφωνία μεταξύ του Βερολίνου και της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Οργάνωσης. Θα μπορούσαν οι Εβραίοι να βάλουν χρήματα σε μια γερμανική τράπεζα. Χρησιμοποιήθηκαν για αγορές στο εξωτερικό από τον WZO, συνήθως, αλλά όχι αποκλειστικά στην Παλαιστίνη. Όταν οι  εμιγκρέδες έφτασαν εκεί, θα πληρώνονταν τις περιουσίες που αγόρασαν, μετά που είχαν πωληθεί.

Η έλξη της
Ha'avara παρέμεινε η ίδια καθ’ όλη την περίοδο λειτουργίας της. ήταν
ο λιγότερο οδυνηρός τρόπος αποστολής του Εβραϊκού πλούτου εκτός της Γερμανίας. Εν τούτοις οι Ναζί αναθεώρησαν τους κανόνες, και από το 1938 κατά μέσο όρο οι χρήστες έχασαν μεταξύ του 30% και 50% των χρημάτων τους. Παρ 'όλα αυτά, αυτό το πράγμα ήταν τρεις φορές, και τελικά πέντε φορές, καλύτερο από τις απώλειες που υπέστησαν οι Εβραίοι των οποίων τα χρήματα πήγαν σε άλλους προορισμούς. [4]



Περίπου το 60 % του συνόλου των κεφαλαίων που επενδύθηκαν στην Παλαιστίνη από τον Αύγουστο του 1933 έως την 01/09/39, στην αρχή του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, πέρασαν με την Ha'avara. Επιπλέον, επιπρόσθετα η Βρετανία διαμόρφωσε ετήσια ποσόστωση των μεταναστών Εβραίων, συνδέοντας την ασθενή οικονομική απορροφητική ικανότητα της για να περιορίσει τον αριθμό, αλλά στους "καπιταλιστές" που έφερναν πάνω από $ 5.000 επετράπη πάνω από την ποσόστωση. Οι 16.529 καπιταλιστές ήταν επιπρόσθετη πηγή των μεταναστών. Τα κεφάλαιά τους έδωσαν στην Παλαιστίνη τεχνητή ευημερία στη μέση της παγκόσμιας ύφεσης.

Ο WZO δημιούργησε νέους πελάτες για τη Γερμανία στην Αίγυπτο, το Λίβανο, τη Συρία και το Ιράκ. Οι Σιωνιστές εξήγαγαν πορτοκάλια, που έβγαιναν στο Βέλγιο και την Ολλανδία με πλοία των Ναζί.
[ 5 ] Από το 1936 ο WZO άρχισε να πωλεί τα προϊόντα του Χίτλερ στη Βρετανία. [6]

Το 1937,  το Εργατικό σιωνιστικό Χαγκανά, ο υπόγειος στρατιωτικός βραχίονας  του WZO, υπό βρετανική εντολή, διαπραγματεύτηκε απευθείας με την Υπηρεσία Ασφαλείας ( SD ), την SS Υπηρεσία Ασφαλείας. Ο πράκτορας του Χαγκανά, Feivel Polke έφθασε στο Βερολίνο στις 26/02/37. Ο Adolf Eichmann, προστατευόμενος του von Mildenstein's ήταν ο συνομιλητής του. Μια αναφορά στις  συνομιλίες Eichmann - Polke , υπάρχει σε μια έκθεση του Eichmann, στα αρχεία των SS που κατασχέθηκαν μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο.



Ο «Polke είναι ένας εθνικό-σιωνιστής. Είναι ενάντια σε όλους τους Εβραίους που είναι αντίθετοι με την ανέγερση ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη. Ως άνθρωπος του Χαγκανά μάχεται εναντίον του κομμουνισμού και όλων των στόχων της αραβο-βρετανικής φιλίας»....Σημειώνει.


Στόχος του Χαγκανά είναι να επιτευχθεί, το συντομότερο δυνατόν, μια εβραϊκή
πλειοψηφία στην Παλαιστίνη. Επομένως, εργάστηκε, καθώς απαιτούσε ο στόχος ενάντια στην βρετανική υπηρεσία πληροφοριών .... Ο ίδιος δήλωσε πρόθυμος να εργαστεί για τη Γερμανία, με τη μορφή της παροχής πληροφοριών εφόσον αυτό δεν αντιτίθεται στους δικούς του πολιτικούς στόχους.  Μεταξύ άλλων θα υποστηρίξει την γερμανική εξωτερική πολιτική στην Εγγύς Ανατολή. Θα προσπαθήσει να βρει τις πηγές του πετρελαίου για το γερμανικό Ράιχ χωρίς να επηρεάζονται οι βρετανικές σφαίρες ενδιαφέροντος, εάν οι γερμανικοί νομισματικοί κανονισμοί χαλάρωναν για τους εβραίους μετανάστες στην Παλαιστίνη». [7]



Το Βερολίνο δεν πήρε την προσφορά του Χαγκανά, αλλά η Σιωνιστική αιγίδα
συνεχίστηκε. Τα
SS ήταν το πιο φιλο-σιωνιστικό στοιχείο των Ναζί. Άλλοι Ναζί
αποκαλούνται «μαλακοί» από τους Εβραίους. Ο
Von Mildenstein, ο επικεφαλής του Εβραϊκού Τμήματος της SD, σπούδασε εβραϊκά. Χάρτες στους τοίχους του γραφείου του Έδειχναν να έχει προχωρήσει ταχέως αυξανόμενη η δύναμη του γερμανικού Σιωνισμού. [8]

Τον Μάιο του 1935, ο επικεφαλής της
SD, Reinhardt Heydrich έγραψε σε άρθρο, «Ο ορατός εχθρός», για λογαριασμό της Das Schwarze Korps, το επίσημο όργανο των SS: «Ο χρόνος δεν μπορεί να είναι πολύ μακρινός όπου η Παλαιστίνη θα είναι διαθέσιμη και πάλι να δεχτεί τους γιους της, οι οποίοι έχουν χαθεί για πάνω από χίλια χρόνια. Οι ευχές μας μαζί με το επίσημο καλό θα πάνε μαζί τους ». [9] Το 1934, ο SS ReichsfÃhrer, Heinrich Himmler, παρουσιάζει μία «αναφορά κατάστασης του εβραϊκού ζητήματος»  από το προσωπικό του. Η συντριπτική πλειοψηφία των Εβραίων ακόμα θεωρούν τους εαυτούς τους Γερμανούς και είναι αποφασισμένοι να μείνουν. Ως δύναμη που δεν θα μπορούσε στη συνέχεια να χρησιμοποιηθεί, για το φόβο στον διεθνή αντίκτυπο, και σαν τρόπο για να σπάσει την αντίστασή τους, να ενσταλάξει αυτή την διακριτική εβραϊκή ταυτότητα μεταξύ τους προωθώντας τα εβραϊκά σχολεία, τις εβραικές αθλητικές ομάδες, την εβραϊκή τέχνη και μουσική. Σε συνδυασμό με το σιωνιστικό κέντρο επαγγελματικής επανακατάρτισης, αυτό θα τους κάνει να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Η Ναζιστική πολιτική ήταν να αυξήσει τη μεγέθυνση στην υποστήριξη του σιωνισμού, όπως και οι Εβραίοι θα δουν τον τρόπο για την απόκρουση το χειρότερο πρόβλημα για να ενταχθούν στο κίνημα.



Οι Σιωνιστές ήταν διωκόμενοι ως  Εβραίοι . Αλλά σε ένα πλαίσιο εντός του οποίου
ήταν δυνατό να εκτονωθεί η πίεση. Στις 28/1/35, η βαυαρική Γκεστάπο
καθοδήγησε την κανονική αστυνομία ως εξής: "Τα μέλη των Σιωνιστικών Οργανισμών, που στην άποψη των δραστηριοτήτων τους κατευθύνεται προς μετανάστευση στην Παλαιστίνη, δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με την ίδια αυστηρότητα με τα μέλη των Γερμανο-εβραϊκών
[assimilationists]." [10]


  Ο Prinz θλιμμένα το αξιολόγησε :

«Ήταν πολύ δύσκολο για τους Σιωνιστές να λειτουργήσουν. Ήταν ηθικά
ενοχλητικό να φαίνεται να είναι τα παιδιά που προτιμούσε η ναζιστική
κυβέρνηση, ιδιαίτερα όταν διέλυσε τις αντι-σιωνιστικές ομάδες νεολαίας, και με άλλους τρόπους φαινόταν να προτιμούν τους Σιωνιστές. Οι
Ναζί ζητούσαν
για μια «πιο Σιωνιστική συμπεριφορά».  [11]



Το  Rundschau απαγορεύτηκε τουλάχιστον τρεις φορές μεταξύ του 1933 και
τον Νοέμβριο του 1938 όταν το καθεστώς τελικά έκλεισε την έδρα της ZVfD μετά την Νύχτα των Κρυστάλλων. Μετά το 1935, Οι εργατικοί απεσταλμένοι σιωνιστές είχαν αποκλειστεί από τη χώρα. Αλλά ακόμα και τότε οι Σιωνιστές ηγέτες της Παλαιστίνης επετράπηκε να εισέλθουν για συγκεκριμένες συνεδριάσεις. Ο Arthur Ruppin, χορήγησε την άδεια να εισέλθουν στη Γερμανία στις 20.03.38, για ένα μαζικό «φεστιβάλ» μέσα στο Βερολίνο για τις συνέπειες της αραβικής εξέγερσης του 1936 στην Παλαιστίνη. Οι Σιωνιστές είχαν πολύ λιγότερα προβλήματα από ό, τι οι αντίπαλοί τους, Οι Κομμουνιστές εστάλησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ το Rundschau ξερόβηχε στους δρόμους του Βερολίνου.

Οι Σιωνιστές σήμερα δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι οι προκάτοχοί τους  είχαν εξαπατηθεί από τον Χίτλερ. Οι ίδιοι εξαπατήθηκαν. Οι θεωρίες τους για το Σιωνισμό, συμπεριλαμβανομένης της εικαζόμενης «αδυναμίας» των Εβραίων για να δημιουργήσουν ένα κράτος, ήταν εκεί, στα γερμανικά σχέδια από τη δημοσίευση του Mein Kampf το 1926. Έπεισαν τον εαυτό τους, ως ρατσιστές κατά των μικτών γάμων, και από την πίστη των Εβραίων ότι ήταν αλλοδαποί στη Γερμανία, ο Χίτλερ θα τους έβλεπε ως το μόνο "ειλικρινή εταίρο" για μια διπλωματική ύφεση. [ 12 ]

Ούτε μπορούν να ισχυριστούν ότι ο WZO συνεργάστηκε για να σώσει Εβραϊκές ζωές. Μετά το πογκρόμ της Kristalnacht του1938, το Λονδίνο, ελπίζοντας να μετριάσει την πίεση για την αυξημένη εβραϊκή μετανάστευση προς την Παλαιστίνη , πρότεινε να δεχθεί χιλιάδες στη Βρετανία. Αλλά ο David Ben - Gurion, αργότερα πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, το 1948, κατήγγειλε το σχέδιο στις 12.07.38 :



«Αν ήξερα ότι θα ήταν δυνατό να σωθούν όλα τα παιδιά στη Γερμανία φέρνοντάς τα στην Αγγλία, και μόνο τα μισά από αυτά να καταλήξουν Eretz Yisrael, τότε θα επέλεγα την δεύτερη εναλλακτική λύση, που θα πρέπει να σταθμίσει όχι μόνο τη ζωή αυτών των παιδιών, αλλά και την ιστορία του Λαού του Ισραήλ». [13]

Πέντε ημέρες αργότερα, ο ίδιος προειδοποίησε το εκτελεστικό του
WZO:



"Αν οι Εβραίοι θα έπρεπε να επιλέξουν μεταξύ των προσφύγων, σώζοντας Εβραίους από στρατόπεδα συγκέντρωσης, και την παροχή βοήθειας σε ένα εθνικό μουσείο στην Παλαιστίνη, προτίμηση θα έχει το πάνω χέρι και το σύνολο της ενέργειας των ανθρώπων θα διοχετευθεί να σωθούν Εβραίοι από διάφορες χώρες. Ο Σιωνισμός θα έχει διαγραφεί από την ημερήσια διάταξη, όχι μόνο στην παγκόσμια κοινή γνώμη, στη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και αλλού στην εβραϊκή κοινή γνώμη. Αν αφήσουμε ένα διαχωρισμό μεταξύ του προβλήματος των προσφύγων και του παλαιστινιακού προβλήματος, θέτουμε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Σιωνισμού». [14]

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ 




1. Joachim Prinz, "Zionism under the Nazi Government," Young Zionist

(London, November 1937), p. 18 2. Lucy Dawidowicz (ed.), A Holocaust

Reader, pp. 150-5 3. "Rasse als Kulturfaktor," JÃdische Rundschau

(August 4, 1933), p. 392 4. Mark Wischnitzer, To Dwell in Safety, p. 212

5. "Reflections," Palestine Post, (November 14, 1938), p. 6 6. Yehuda

Bauer, My Brother's Keeper, p. 129 7. David Yisraeli, The Palestine

Problem in German Politics 1889-1945, Bar-Ilan university, Appendix

(German): Geheime Kommandosache Bericht, pp. 301-2 8. Heinz Hohne, The

Order of the Death's Head, p. 333 9. Ibid and Karl Schleunes, The

Twisted Road to Auschwitz, pp. 193-4 10. Kurt Grossmann, "Zionists and

Non-Zionists under Nazi Rule in the 1930s," Herzl Yearbook, vol. VI, p.

340 11. Prinz, Ibid 12. Jacob Boas, The Jews of Germany: Self-Perception

in the Nazi Era as Reflected in the German Jewish Press 1933-1938, Ph.D.

thesis, University of California, Riverside, (1977), p. 111 13. Yoav

Gelber, "Zionist Policy and the Fate of European Jewry (1939-42)," Yad

Vashem Studies, vol. Xll, p. 199 14. Ari Bober (ed.), The Other Israel,

p. 171










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου