Συνολικές προβολές σελίδας

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ - Two years since the end of the US-NATO war in Libya - by Bill Van Auken, 31 October 2013

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΕΔΩ :

http://www.wsws.org/en/articles/2013/10/31/pers-o31.html

 

Published by the International Committee of the Fourth International (ICFI)

Σήμερα, η 31η Οκτωβρίου του 2013, σηματοδοτεί δύο χρόνια μετά το επίσημο τέλος του ΗΠΑ-ΝΑΤΟ πολέμου για την αλλαγή καθεστώτος στη Λιβύη. Είναι εξαιρετικά απίθανο ότι αυτή η δεύτερη επέτειος θα πρέπει να φέρει οποιεσδήποτε τυμπανοκρουσίες στην Ουάσιγκτον, στις πρωτεύουσες της Δυτικής Ευρώπης ή τη Λιβύη την ίδια.

 

Ο σχεδόν οκτώ-μήνες-μακρύς πόλεμος πέτυχε τον στόχο του, την ανατροπή του καθεστώτος του συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι, η δολοφονία του οποίου από τον όχλο των ΝΑΤΟ-backed "ανταρτών" ώθησε τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να διακηρύξει από τον Rose Garden του Λευκού Οίκου ότι αυτή η αποτρόπαια πράξη σηματοδότησε την έλευση "μιας νέας και δημοκρατικής Λιβύης".

 

Δύο χρόνια αργότερα, δεν υπάρχει κανένα σημάδι οποιασδήποτε τέτοιας Λιβύης. Η χώρα βομβαρδίζεται από το στρατό των ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί της είναι σε προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης. Αναφέρθηκε τη Δευτέρα ότι η παραγωγή πετρελαίου, η οποία είναι υπεύθυνη για σχεδόν όλα τα κέρδη των εξαγωγών της χώρας και πάνω από το μισό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της, έχει πέσει στα 90.000 βαρέλια την ημέρα, λιγότερο από το ένα δέκατο του προπολεμικού επιπέδου.

 

Σημαντικές εγκαταστάσεις έχουν κατασχεθεί από τις ένοπλες πολιτοφυλακές. Στην ανατολική Λιβύη, οι πολιτοφυλακές αυτές υποστηρίζουν τη διχοτόμηση της χώρας σε τρεις περιφερειακές επαρχίες - την Κυρηναϊκή, την Τριπολίτιδα και την Fezzan - που συντηρείτο υπό το αποικιακό καθεστώς της φασιστικής Ιταλίας.

 

Σύμφωνα με τις καλύτερες εκτιμήσεις, υπάρχουν σχεδόν ένα τέταρτο του εκατομμυρίου πολιτοφύλακες που είναι οπλισμένοι και πληρώνονται από την κυβέρνηση της Λιβύης, αλλά λειτουργούν με πλήρη ατιμωρησία, υπό τη διεύθυνση των ισλαμιστών και των περιφερειακών πολέμαρχων. Οι πολέμαρχοι αποτελούν την κύρια δύναμη στη χώρα.

Οι συγκρούσεις μεταξύ αυτών των παραστρατιωτικών οργανώσεων, οι επιθέσεις κατά της κυβέρνησης και οι δολοφονίες των υπαλλήλων της είναι ρουτίνα. Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο Πρωθυπουργός της Λιβύης Ali Zeidan ήταν ο ίδιος που απήχθη από μια ισλαμική πολιτοφυλακή που έδρασε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απαγωγή στις 5 Οκτωβρίου του υποτιθέμενου λειτουργού της Αλ Κάιντα Abu Anas al-Liby από αμερικάνους άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων.

 

Χιλιάδες Λίβυοι, καθώς και αφρικανοί μετανάστες εργαζόμενοι της υποσαχάριας Αφρικής που κρατούνται σε απομόνωση σε αυτοσχέδιες φυλακές, που ελέγχονται από τις παραστρατιωτικές ομάδες, υποβάλλονται σε βασανιστήρια και δολοφονίες.

 

Οι προϋποθέσεις για τις μάζες στην πλούσια σε πετρέλαιο χώρα παραμένουν αβυσσαλέες, με πραγματικό ποσοστό ανεργίας που υπολογίζεται σε πάνω από 30 τοις εκατό. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι, πολλοί από τους υποστηρικτές του παλαιού καθεστώτος, παραμένουν εσωτερικά εκτοπισμένοι.

 

Η συνέχιση αυτού του χάους δύο χρόνια μετά το τέλος του πολέμου αντανακλά το χαρακτήρα του ίδιου του πολέμου.

 

Οι ΗΠΑ και η κύριοι συμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ, η Βρετανία και η Γαλλία, ξεκίνησαν τον πόλεμο με το πρόσχημα ότι ήταν μια ανθρωπιστική παρέμβαση, που σχεδιάστηκε μόνο για την προστασία αθώων ζωών. Βασισμένη σε αβάσιμους ισχυρισμούς ότι η σφαγή απο την κυβέρνηση του επαναστατημένου πληθυσμού στην ανατολική πόλη της Βεγγάζης ήταν επικείμενη, χωρίς άμεση παρέμβαση, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ έσπρωξαν το ψήφισμα 1973 μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που τους επιτρέπει να επιβάλουν ζώνη απαγόρευσης πτήσεων και να "λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα" για την προστασία των αμάχων.

 

Αυτό χρησίμευσε ως ψευδο-νομικό φύλλο συκής για τον επιθετικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο που σκότωσε περίπου 50.000 πολίτες της Λιβύης και τραυμάτισε άλλους τόσους. Αυτός ο πόλεμος ήταν προφανώς όχι για να σωθούν ζωές. Μάλλον, ήταν ένας πόλεμος νεοαποικιακής λεηλασίας, κύριος στόχος του οποίου ήταν η ανατροπή του καθεστώτος του Καντάφι και της επιβολής πιο εύκαμπτης μαριονέτας στη θέση του.

 

Η Ουάσινγκτον και οι σύμμαχοί της υποκίνησαν τον πόλεμο σε μεγάλο βαθμό ως στρατηγική απάντηση στο ξέσπασμα των εξεγέρσεων μάζας της εργατικής τάξης ενάντια στα υποστηριζόμενα από τη Δύση καθεστώτα στην Τυνησία, στα δυτικά σύνορα της Λιβύης και την Αίγυπτο, στα ανατολικά της σύνορα. Ο στόχος ήταν να σταματήσει την εξάπλωση της επανάστασης και την επαναβεβαίωση της ηγεμονίας των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης στην περιοχή, αντικαθιστώντας την οικονομική και πολιτική επιρροή της Κίνας και της Ρωσίας "βάζοντας χέρι" στα ενεργειακά αποθέματα της Λιβύης.

 

Μεγάλης σημασίας είναι το γεγονός ότι η προσπάθεια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων να συγκαλύψουν τον νεοαποικιακό χαρακτήρα του πολέμου, βοηθήθηκε από ένα σύνολο ψευδο-αριστερών δυνάμεων τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ.

 

Αυτά τα στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων ομάδων, όπως το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (NPA) στη Γαλλία, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα στη Βρετανία και η Διεθνής Σοσιαλιστική Οργάνωση στις ΗΠΑ, παρουσίασαν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά της Λιβύης ότι δεν είναι απλώς μια «ανθρωπιστική» παρέμβαση, αλλά μια «επανάσταση» από τους ίδιους τους Λίβυους.

 

Τα στοιχεία αυτά παραμένουν σιωπηλά σχετικά με την σημερινή κατάσταση της Λιβύης, για την αποσύνθεση της χώρας σε φέουδα αντίπαλων πολιτοφυλακών πολεμάρχων, την παράλυση της οικονομίας της, και τη φτώχεια του λαού της, που είναι όλα απόδειξη ότι αυτό που υποστήριξαν στη Λιβύη το 2011 δεν ήταν μια «επανάσταση», αλλά ένας ιμπεριαλιστικός βιασμός.

 

Το καθεστώς που τοποθετήθηκε στην εξουσία δεν απολαμβάνει καμία εξουσία, ακριβώς επειδή χρωστά την εξουσία του όχι σε μια λαϊκή επαναστατική εξέγερση, αλλά σε μία διαρκή ΗΠΑ-ΝΑΤΟ εκστρατεία βομβαρδισμών, όπως συμπληρώθηκε με τις πράξεις των ισλαμιστών παραστρατιωτικών δυνάμεων, πολλές απο τις οποίες συνδέονται με την Αλ Κάιντα, η οποίο υπηρέτησε υπό την καθοδήγηση των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Γαλλίας και του Κατάρ, καθώς και τα στρατεύματα εδάφους του ΝΑΤΟ.

 

Δύο χρόνια μετά τον πόλεμο στη Λιβύη, αυτή τα ίδια ψευδο-αριστερά στρώματα συνέχισαν να προωθούν την ιμπεριαλιστική επέμβαση για την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία-για άλλη μια φορά προς εξυπηρέτηση των μηχανορραφιών της CIA, της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και της Τουρκίας, μαζί με τις σεχταριστικές θηριωδίες που διαπράχθηκαν από αντάρτες της Αλ Κάιντα υπό την ηγεσία της, ως "επανάσταση".

 

Αυτές οι ομάδες χρησιμοποιούν αυτούς τους πολέμους για να εδραιώσουν ακόμα πιο κοντινές συνδέσεις με τις κυβερνήσεις τους και τις ελίτ. Πολιτικές -δυσδιάκριτες σε όλα τα βασικά από εκείνες της CIA και της κυβέρνησης Ομπάμα - που εκφράζουν τα συμφέροντα μιας προνομιούχας ανώτερης μεσαίας τάξης που έχει εξελιχθεί σε ένα νέο εκλογικό τμήμα για τον ιμπεριαλισμό.

 

Ενώ ο αμερικανο-νατοϊκός πόλεμος πέτυχε την ανατροπή και τη δολοφονία του Καντάφι και μειώσε ένα μεγάλο μέρος της Λιβύης σε ερείπια, οι ιμπεριαλιστικοί στόχοι λεηλασίας του πλούτου και του πετρελαίου της χώρας και η μετατροπή της σε μια πλατφόρμα για την ηγεμονία των ΗΠΑ στην περιοχή είναι μακριά από την πραγματικότητα.

 

Αντανακλώντας την βαθιά ανησυχία κυβερνητικών κύκλων των ΗΠΑ και των υπηρεσιών πληροφοριών της Ουάσιγκτον, ο αρθρογράφος της Washington Post, David Ignatius έγραψε την περασμένη εβδομάδα ότι η Λιβύη αντιπροσωπεύει "μια μελέτη περίπτωσης του γιατί η επιρροή της Αμερικής έχει υποχωρήσει στη Μέση Ανατολή". Κατηγόρησε την κυβέρνηση Ομπάμα για το γεγονός ότι παρέλειψε να κάνει "βήματα κατά τα τελευταία δύο χρόνια [που] θα μπορούσαν να περιορίσουν την πορεία της χώρας προς την αναρχία".

 

Εν τω μεταξύ, δύο χρόνια μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων, το Ιράκ βυθίζεται σε εμφύλιο πόλεμο, με απώλειες που προσεγγίζουν τα επίπεδα ρεκόρ που επιτεύχθηκαν κατά τη διάρκεια της αμερικανικής κατοχής. Στη Συρία, η κυβέρνηση Ομπάμα βρέθηκε στην ανάγκη να υποχωρήσει από την άμεση χρήση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων αντιμετωπίζοντας συντριπτική λαϊκή αντίθεση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, ωθούμενη από την τεράστια εχθρότητα προς τους προηγούμενους πολέμους, προς το συμφέρον της οικονομικής ολιγαρχίας, βάσει ψεμάτων.

 

Ενώ η κρίση έχει επηρεάσει το χρονοδιάγραμμα της Ουάσιγκτον για τον πόλεμο στη Συρία, σε τελική ανάλυση, αυτό κάνει τος καταστροφικές φωτιές όχι λιγότερες, αλλά πιο πιθανές. Η απειλή αυτή πρέπει να απαντηθεί μέσω της οικοδόμησης ενός νέου αντιπολεμικού μαζικού κινήματος, με βάση την εργατική τάξη και κατεύθυνση ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα κέρδους, την πηγή του πολέμου και του μιλιταρισμού.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου