Συνολικές προβολές σελίδας

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ "ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗΣ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ" ΤΟ 2003

ΜΙΑ ΠΡΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ

Η Τέταρτη Διεθνής διασπάται το 1953 σε δύο τμήματα. Η Διεθνής Επιτροπή της Τέταρτης Διεθνούς (ICFI) σχηματίστηκε από αρκετά τμήματα της Διεθνούς, ως εναλλακτικό κέντρο, από εκείνο της Διεθνούς Γραμματείας (ISFI), στην οποία πίστευαν ότι υπήρχε η ρεβιζιονιστική φράξια του Μιχάλη Ράπτη ή Μισέλ Πάμπλο που κατείχε την εξουσία. Από το 1960, ένας αριθμός τμημάτων της ICFI άρχισε να ενοποιείται με το IS. Μετά το συνέδριο της ενοποίησης του 1963, που ίδρυσε την ενοποιημένη Διεθνή Γραμματεία, το γαλλικό και βρετανικό τμήμα παρέμειναν στη ICFI.

Πηγή της προσημείωσης http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CF%81%CE%BF%CF%84%CF%83%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

http://www.politiko-kafeneio.gr/kinisi/krisi912.htm

Η κρίση του ιμπεριαλισμού και οι λαϊκές εξεγέρσεις φουντώνουν

H Συντονιστική Επιτροπή της Κίνησης Επανίδρυσης της Τέταρτης Διεθνούς

-Εργάτες και καταπιεσμένοι, αντιμετωπίζουμε νέες προκλήσεις

Η Κίνηση για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς, που συναντήθηκε στην Ιταλία, στη Ρώμη, στις 23-25 Νοέμβρη του 2003, καλεί όλες τις επαναστατικές οργανώσεις και αγωνιστές της διεθνούς εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων λαϊκών μαζών να συμμετάσχουν στην κοινή πάλη μας στο Διεθνές Συνέδριο για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς, που θα λάβει χώρα στο Μπουένος Άϊρες, στην Αργεντινή, στις 20-22 Απρίλη του 2004.

Όλες οι εξελίξεις στην παγκόσμια κατάσταση του τελευταίους έξι μήνες μετά το αρχικό μας Κάλεσμα αποδεικνύουν την αντικειμενική αναγκαιότητα ενός τέτοιου Συνεδρίου για την ανασυγκρότηση των διεθνών επαναστατικών δυνάμεων της πρωτοπορίας. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και η συμμαχία των πρόθυμων συνενόχων του βυθίζονται στο βάλτο του κατεχόμενου και αντιστεκόμενου Ιράκ. Την ίδια τύχη αντιμετωπίζει και η αμερικάνικη στρατηγική του "διαρκούς πολέμου κατά της τρομοκρατίας", σκοπός της οποίας ήταν, με την εισβολή και κατάκτηση του Ιράκ, η αναδιαμόρφωση του πολιτικού χάρτη της Μέσης Ανατολής και η αναδιοργάνωση των διεθνών σχέσεων μεταξύ κρατών και τάξεων στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο σύμφωνα με τα αμερικάνικα καπιταλιστικά συμφέροντα και τις ανάγκες που προκύπτουν από την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος.

Η συνεχιζόμενη και κλιμακούμενη λαϊκή αντίσταση του Ιρακινού λαού κατά των δυνάμεων Κατοχής μεταμορφώνουν το Ιράκ από βάση της ιμπεριαλιστικής αναδιοργάνωσης της Μέσης Ανατολής σε ένα σημαντικό παράγοντα αποδιοργάνωσης και αποσταθεροποίησης στην περιοχή και διεθνώς, από την Ινδονησία και τις Φιλιππίνες έως τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία.

Στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, ο "Οδικός Χάρτης" του Μπους για τον τερματισμό της Ιντιφάντα και την επιβολή της ιμπεριαλιστικής Σιωνιστικής κυριαρχίας στις Παλαιστινιακές μάζες, που συνδέεται άμεσα από την πρώτη στιγμή με τον πόλεμο κατά του Ιράκ, έχει αποτύχει, μαζί με την κυβέρνηση συνεργασίας του Αμπού Μάζεν. Ο περιβόητος Τοίχος της ντροπής, που χτίζει το Σιωνιστικό καθεστώς απαρτχάιντ του Σαρόν και η τεράστια οικονομική κρίση με τις καταστροφικές συνέπειές της στις συνθήκες διαβίωσης των ίδιων των Ισραηλινών Εβραίων, αποδεικνύουν την σήψη του Σιωνιστικού σχεδίου. Το λεγόμενο "Σχέδιο Ειρήνευσης της Γενεύης", που καταρτίστηκε από τμήμα των Σιωνιστών του Εργατικού Κόμματος και των Παλαιστίνιων αστών ηγετών αποτελεί μια αντιδραστική προσπάθεια όχι μόνο για να αναστήσουν την συμφωνία του Όσλο με πιο δυσμενείς όρους για τις Παλαιστινιακές επιδιώξεις αλλά πάνω απ' όλα για να βοηθήσουν τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τους σιωνιστές συμμάχους τους στο θανάσιμο αδιέξοδο που αντιμετωπίζουν στο Ιράκ και την Μέση Ανατολή ως όλο.

Η αποσταθεροποίηση που δημιουργήθηκε από τον πόλεμο αποτέλεσε το έναυσμα για την άλυτη κρίση στην μετασοβιετική Ρωσία και ολόκληρο τον πρώην Σοβιετικό χώρο. Η επίθεση του καθεστώτος του Πούτιν εναντίον ενός τμήματος των ολιγαρχών, η ήττα της Κεντροαριστεράς στην Κροατία και η κατάρρευση του καθεστώτος του Σεβαρντνάτζε στην Γεωργία αποτελούν τους νέους σπασμούς στην διαδικασία καπιταλιστικής παλινόρθωσης και, με την σειρά τους, ένα παράγοντα της παγκόσμιας κρίσης.

Η απειλή ενός "νέου Βιετνάμ" για τις Ηνωμένες Πολιτείες οξύνει την πολιτική κρίση εντός της Αμερικάνικης Μητρόπολης και του τσιρακιού της, της κυβέρνησης Μπλαιρ στο Ηνωμένο Βασίλειο, προκαλεί διαιρέσεις στις ιθύνουσες τάξεις, οξύνει τη σύγκρουση μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής και δίνει ώθηση στο μαζικό αντιπολεμικό κίνημα, που συνεχίζεται μετά την ιστορική παγκόσμια κινητοποίηση της 15ης Φεβρουαρίου του 2003, όπως άλλωστε απέδειξε κι η μαζική διαδήλωση 200.000 στο Λονδίνο κατά της επίσκεψης του Μπους.

Ο ιμπεριαλιστικός "διαρκής πόλεμος κατά της τρομοκρατίας" όχι μόνο δεν έδωσε διέξοδο στην συστημική κρίση, ούτε και τρομοκράτησε την τεράστια πλειοψηφία των καταπιεσμένων, αλλά κατέστησε ακόμα πιο δυσεπίλυτη την κρίση και επιτάχυνε την τάση για επαναστατικές εξεγέρσεις διεθνώς.

Μετά από μια σειρά ασταμάτητων εξεγέρσεων στην Λατινική Αμερική, στην πίσω αυλή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, κατά του ΔΝΤ, της υπερεκμετάλλευσης από το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο και της παγκοσμιοποίησης της εξαθλίωσης, στον Ισημερινό το 2000, στο Περού, στη Βενεζουέλα κατά των πραξικοπημάτων που ενορχηστρώθηκαν από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την τοπική ολιγαρχία, στη Βολιβία το 2000 και μετά, πάνω απ' όλα στην Αργεντινή τον Δεκέμβριο του 2001, τώρα τα επαναστατικά γεγονότα που σάρωσαν την Βολιβία τον Οκτώβριο του 2003 αντιπροσωπεύουν ένα ποιοτικό άλμα: η αναγκαιότητα και η δυνατότητα ανάληψης της εξουσίας από μια προλεταριακή επανάσταση που θα υποστηρίζεται από τη φτωχή αγροτική τάξη και τον γηγενή ινδιάνικο πληθυσμό τέθηκαν με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο.

Ωστόσο, η Βολιβιανή επανάσταση έχει επίσης αποκαλύψει με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο τον αντεπαναστατικό ρόλο που παίζουν στις σημερινές συνθήκες οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις και οι αριστεριστές σύμμαχοί τους, οι "κινηματιστές" για να διασφαλίσουν τη συνέχεια της αστικής δημοκρατικής συνταγματικής τάξης του καπιταλισμού. Η αφηρημένη, δηλαδή, αστική δημοκρατία, η "αυτοδιαχείριση" και ακόμα και τα δικαιώματα των γηγενών αντιπαρατίθενται στον "αυταρχισμό" της Επανάστασης και την αναγκαιότητα συντριβής της κρατικής μηχανής και πάνω απ' όλα των ενόπλων σωμάτων της άρχουσας τάξης από την δικτατορία του προλεταριάτου.

Η κυβέρνηση του Λούλα στην Βραζιλία, που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση Κίρτσνερ στην Αργεντινή, στήριξε με τον Έβο Μοράλες, ηγέτη του MAS στη Βολιβία, τη "συνταγματική διέξοδο" που έφερε τον Μέσα ως πρόεδρο και εμπόδισε τους εξεγερμένους εργάτες και τους αγρότες να πάρουν την εξουσία.

Πρόκειται για την ίδια κυβέρνηση του Λούλα, που τόσο εγκωμιάζουν οι "αντιπαγκοσμιοποιητές" γκουρού του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, που έχει τεθεί επικεφαλής μέσα στην ίδια τη Βραζιλία των πιο σκληρών νεοφιλελεύθερων επιθέσεων κατά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, της δημόσιας εκπαίδευσης και του Κινήματος των Ακτημόνων MST, οι οποίοι απαιτούν αγροτικές μεταρρυθμίσεις. Στους πρώτους εννιά μήνες της κυβέρνησης Λούλα σκοτώθηκαν 44 αγρότες και ηγέτες του MST της Βραζιλίας όπως ο Jose Rainha φυλακίστηκαν και δικάστηκαν. Σε αυτή την κυβέρνηση, η θέση του υπουργού που ασχολείται ακριβώς με το Αγροτικό Ζήτημα διατηρείται από τον Μιγκέλ Ροζέτο, έναν από τους ηγέτες της ομάδας "Democracia Socialista", του Βραζιλιάνικου τμήματος της λεγόμενης "Ενιαίας Γραμματείας της Τετάρτης Διεθνούς".

Η Ενιαία Γραμματεία που ακόμα σφετερίζεται το όνομα της επαναστατικής Διεθνούς που ίδρυσε ο Λέον Τρότσκι και οι σύντροφοί του το 1938, δεν αποβάλλει τους ταξικούς συνεργάτες και τους καλύπτει, χωρίς να αντιτίθεται στην παρουσία τους εντός της φίλο - ΔΝΤ νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής κυβέρνησης και επίσης βρίσκει και "θετικές πλευρές" στην πολιτική της κυβέρνησης του Λούλα, ιδιαίτερα στη... διεθνή πολιτική του και στη στάση του στο... αγροτικό πρόβλημα!

Η πολιτική που ακολουθεί η Ενιαία Γραμματεία στη Βραζιλία αποτελεί συνέχιση της "εσωτερικής πολιτικής" της στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στη Γαλλία, όπου το τμήμα της, η Ligue Communiste Revolutionnaire, στο πρόσφατο Εθνικό Συνέδριό της, άλλαξε το καταστατικό της εγκαταλείποντας ακόμα και την τυπική αναφορά στον στρατηγικό στόχο της δικτατορίας του προλεταριάτου

* προχωρώντας σε μια στρατηγική - προγραμματική παράδοση στην άρχουσα τάξη -(διατύπωση που υποστηρίχθηκε από τον Χόρχε Αλταμίρα και Σάββα Μιχαήλ)

*στο όνομα μιας ουτοπικής και ντε φάκτο υπερταξικής "επαναστατικής δημοκρατίας" -(διατύπωση που υποστήριξαν οι Πήτερ Τζόνσον και Φράνκο Γκριζολία).

Η αλλαγή αυτή είναι απόλυτα συνεπής με την πολιτική τόσο στη Γαλλία, όπου στο όνομα της υπεράσπισης της δημοκρατίας ζήτησαν να ψηφιστεί ο Σιράκ στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2000, όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Στο τελευταίο Παγκόσμιο Συνέδριο της Ενιαίας Γραμματείας της Τετάρτης Διεθνούς (καθώς και στο συνέδριο της LCR), υποστηρίχθηκε ότι "ο ιστορικός κύκλος που άνοιξε με την Οκτωβριανή Επανάσταση έκλεισε" και ότι μια νέα Διεθνής θα αναδυθεί μέσα από ανασυγκροτήσεις στο πλαίσιο του "αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος" ή "της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης", του "κινήματος των κινημάτων", ως "πολιτική έκφρασή" του, χωρίς να δηλώνει καμιά συνέχεια με την ιστορική παράδοση της εργατικής τάξης, μέσω της Πρώτης, Δεύτερης, Τρίτης και Τετάρτης Διεθνούς και χωρίς να έχει τη μορφή του Παγκόσμιου Κόμματος της Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Η μέθοδος και το πρόγραμμα των μεταβατικών αιτημάτων απορρίπτεται και αντικαθίσταται από ένα ρεφορμιστικό πρόγραμμα, ή και με την ανυπαρξία προγράμματος, ή τελικά από την 'Χάρτα του Πόρτο Αλέγκρε' του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ (το "Κάλεσμα των Κοινωνικών Κινημάτων").

Η πραγματικότητα του συνθήματος "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός" που τέθηκε από τις κινηματικές ηγεσίες του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ και του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ έχει ξεκάθαρα αποδειχθεί ως κάτι το απατηλό και υποτασσόμενο στην κυριαρχία του διεθνούς κεφαλαίου. Αυτό συμβαίνει πράγματι, ιδιαίτερα, σε σχέση με τη λεγόμενη "εναλλακτική" ή "αντικαπιταλιστική" αριστερά, που παρουσίασε το Ιταλικό Κόμμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης με επικεφαλής τον Φάουστο Μπερτινότι, ως το κέντρο μιας νέας συσπείρωσης των αριστερών πολιτικών δυνάμεων τουλάχιστον σε Ευρωπαϊκό έδαφος. Η ξαφνική στροφή του Μπερτινότι τους τελευταίους μήνες για ενότητα με την Ιταλική φιλελεύθερη κεντροαριστερά (την Συμμαχία της Ελιάς) με μια προοπτική αλλαγής της αστικής κυβέρνησης αποδεικνύει ότι η προοπτική της "Ευρωπαϊκής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς", που την ακολουθούν τόσο η Ενιαία Γραμματεία όσο και η Διεθνής Σοσιαλιστική Τάση (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας), δεν εκπροσωπεί τίποτα άλλο από ένα αριστερό κάλυμμα για την πολιτική των επιθέσεων στην εργατική τάξη που διατυπώθηκε από το σύνολο της σοσιαλδημοκρατίας και των ποικίλλων κεντροαριστερών.

Το ζήτημα δεν είναι απλά να δώσουμε πολιτική έκφραση στα κοινωνικά κινήματα ούτε να λύσουμε την "κρίση εκπροσώπησης" της εργατικής τάξης με την άκρα αριστερά να καταλαμβάνει το κενό που άφησε η κατάρρευση των παραδοσιακών γραφειοκρατιών της αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και του Σταλινισμού. Η ίδια η διεθνής εργατική τάξη υπό τον αντίκτυπο της σημερινής παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού πρέπει να γίνει μια τάξη για τον εαυτό της, που θα παλεύει για την επαναστατική δικτατορία της, ώστε να ανοίξει το δρόμο για την αταξική κοινωνία. Η πάλη για τη σοσιαλιστική επανάσταση, για τη δικτατορία του προλεταριάτου και τη μετάβαση στον παγκόσμιο κομμουνισμό και για την οικοδόμηση της επαναστατικής Διεθνούς αποτελούν αξεδιάλυτα αλληλοεξαρτώμενα καθήκοντα της εργατικής τάξης, της πρωτοπορίας της και όλων των καταπιεσμένων.

Η ιστορική διάσταση με την πάλη μας για την επανίδρυση της Tετάρτης Διεθνούς πάνω στη βάση των 4 αρχών της Διακήρυξης μας στην Γένοβα το 1997 δεν θα μπορούσε να είναι πιο έντονη:

1. Εμείς τονίζουμε την επικαιρότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης και της δικτατορίας του προλεταριάτου.

2. Απορρίπτουμε κάθε μορφή ταξικής συνεργασίας και 'λαϊκού μετώπου'.

3.Τονίζουμε την ανάγκη του Προγράμματος των μεταβατικών αιτημάτων, που βασίζονται στη μέθοδο του ιδρυτικού Μεταβατικού Προγράμματος της Τετάρτης Διεθνούς, που συνδέει την άμεση πάλη με την συστηματική κινητοποίηση των μαζών για την σοσιαλιστική επανάσταση.

4.Τονίζουμε ότι η παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση που άνοιξε τον κύκλο της τον Οκτώβριο του 1917 στη Ρωσία δεν έχει τελειώσει. Η εποχή μας είναι η εποχή της ιμπεριαλιστικής παρακμής του καπιταλισμού και της μετάβασης στον παγκόσμιο κομμουνισμό, μια εποχή πολέμων και επαναστάσεων, όπως μας θυμίζουν το Ιράκ και η Βολιβία. Η επαναστατική Διεθνής του προλεταριάτου και των καταπιεσμένων είναι αναγκαία σήμερα περισσότερο από ποτέ. Η Διεθνής αυτή δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στο επαναστατικό πρόγραμμα και όλες τις εμπειρίες της πάλης για χειραφέτηση, όχι στην ιστορική αμνησία, όχι στην έλλειψη προγράμματος που πάντα διευκολύνει την ταξική συνεργασία και αναπόφευκτα οδηγεί στην προδοσία και την ήττα. Για τους λόγους αυτούς, προτείνουμε σε όλες τις επαναστατικές δυνάμεις της πρωτοπορίας, που προέρχονται τόσο από την τροτσκιστική όσο και από την μη τροτσκιστική παράδοση, η νέα Διεθνής να είναι η επανιδρυμένη Τετάρτη Διεθνής.

Η ταχύτητα των παγκόσμιων εξελίξεων καθιστά αναγκαίο να επιταχύνουμε την πάλη μας. Το Παγκόσμιο Συνέδριο τον επόμενο Απρίλη στο Μπουένος Άϊρες θα πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο των συνειδητών προετοιμασιών όλων των επαναστατών, τόσο μέσα όσο και έξω από το πλαίσιο της Κίνησης για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς. Το πρόγραμμα και τα επόμενα βήματα για τη νέα Διεθνή είναι τα πιο επείγοντα καθήκοντα αυτής της ιστορικής στιγμής σε κάθε χώρα και σε κάθε ήπειρο.

H Συντονιστική Επιτροπή της Κίνησης Επανίδρυσης της Τέταρτης Διεθνούς

Ρώμη, 25 Νοέμβρη 2003

ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ISFI (ΕΝΙΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ 4ης ΔΙΕΘΝΟΥΣ)

Πηγή σχολίου : https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=557667

"ρε ανθρωπε μου η 4διεθνης δημιουργηθηκε το 38 απο τον Λεοντα Τροτσκυ στην Ελβετια και δημιουργηθηκαν διαφορα τμηματα της 4Δ ανα τον κοσμο . Το 1953 η 4Δ με την μορφη που ιδρυθηκε τελειωσε καταλαβανες???εγινε διασπαση σε Διεθνη Επιτροπη (Λαμπερτ- Κανον - Χιλι)και Διεθνη Γραμματεια (Παμπλο - Μαντελ)ο καθενας το επαιζε ιστορικη συνεχεια της 4Δ αλλα κανεις δεν ηταν.Αργοτερα εγιναν και αλλες διασπασεις

Το 63 ο Κανον φευγει απο την διεθνη επιτροπη , τα βρισκει με τον Παμπλο και φτιαχνουν την Ενιαια Γραμματεια και οσο να το θες δεν μπορει ενα τμημα που αναφερετε στην 4Δ να σφετεριζετε ολο το ονομα της, αργοτερα ομως την εκανε και απο εκει ο Κανον .

Επισης αργοτερα ο Λαμπερτ εφυγε απο την Διενθη Επιτ. και μαζι με αλλους φτιαξαν την OCRFI και αργοτερα τα βρησκει με τον μορενο και φτιαχνουν αλλη δικη τους ταση

και πολλες αλλες διασπασεις που αμα θες μπορω να γραφω πολλα

αλλα η ουσια ειναι μια οτι ειναι πολιτικη αλητεια μετα απο τοσες διασπασεις και τοσα χρονια να βγαινει η Ε.Γ. και να το παιζει οτι ειναι η ιδια η 4Δ , ταση της ή κομματι που αναφερετε αλλά η ιδια η 4Δ δεν ειναι καταλαβετο ,γιατι πολυ απλα δεν υπαρχει με την μορφη που δημιουργηθηκε"

ΜΙΑ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ

το άρθρο με τίτλο "13 μύθοι και αλήθειες για τη Χούντα", (στο οποίο κάναμε κάποιες δικές μας "παρατηρήσεις" σε προηγούμενη ανάρτηση), ήταν απο την εφημερίδα "ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ" του Κομμουνιστικού Συνδέσμου με ημερομηνία 19 Νοε 2009, νομίζουμε ότι αυτός δεν υφίσταται πλέον, γιατί κάπου διαβάζουμε την εξής πληροφορία : "ο Κομμουνιστικός Σύνδεσμος ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ δεν υφίσταται πλέον. Αυτοδιαλύθηκε πριν ένα-δύο χρόνια για να προσχωρήσουν τα μέλη του ως άτομα στον Συνασπισμό (κι όχι στον Σύριζα)".

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου