Συνολικές προβολές σελίδας

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ - Behind the US negotiations with Iran - by Keith Jones, 4 December 2013

Πηγή : http://www.wsws.org/en/articles/2013/12/04/pers-d04.html

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο μηνών, η Ουάσιγκτον έχει τραβηχτεί προς τα πίσω από μια πορεία που θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε έναν πόλεμο στη Μέση Ανατολή που θα είχε βλάψει τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ που έχει εξαπολύσει από το 1991. Τον Σεπτέμβριο, η κυβέρνηση Ομπάμα αποσύρθηκε απότομα απο τις απειλές της για μια στρατιωτική επίθεση στη Συρία, βασικό σύμμαχο του Ιράν. Στη συνέχεια στράφηκε σε συνομιλίες με το Ιράν, με το οποίο κρατούσε μυστικές διαπραγματεύσεις για μήνες.

Στις 24 Νοεμβρίου, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της ΕΕ ανακοίνωσαν εξάμηνη προσωρινή συμφωνία με την Τεχεράνη για το πυρηνικό της πρόγραμμα. Σε αντάλλαγμα για μια μικρή χαλάρωση των κυρώσεων, το Ιράν θα παγώσει την επαναφορά του πυρηνικού του προγράμματος, ενώ διαπραγματεύεται μια «τελική συμφωνία». Η συμφωνία της περασμένης εβδομάδας είναι η πρώτη που πρέπει να αναγνωριστεί δημοσίως από την επανάσταση του 1979 που ανέτρεψε τον βάναυσο, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ δικτάτορα, Shah Reza Pahlavi.

Το World Socialist Web Site επέμεινε ότι το ιρανικό πυρηνικό ζήτημα χρησίμευσε ως πρόσχημα για την απομόνωση, την απειλή και τον εκφοβισμό του Ιράν σε μια νεοαποικιακή σχέση με την Ουάσιγκτον. Η ανάλυση αυτή έχει επιβεβαιωθεί στον απόηχο της ιρανικής πυρηνικής συμφωνίας. Ο τύπος των ΗΠΑ και της Ευρώπης έχουν παύσει την επίθεση στο Ιράν ως μια φαύλη θεοκρατική δικτατορία και είναι πλέον γεμάτος από προβλέψεις για την ΗΠΑ-Ιράν "grand bargain" των ιρανικών παραχωρήσεων πετρελαίου προς τις Δυτικές εταιρείες και την ευθυγράμμιση του Ιράν και των συμμάχων του με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Ο αρχισυντάκτης της Βρετανικής Economist υποστηρίζει σθεναρά την ενδιάμεση συμφωνία με το Ιράν, με το επιχείρημα "ότι μπορεί να μετατρέψει την πιο ταραγμένη περιοχή του κόσμου" υπέρ της Δύσης και ότι η μόνη εναλλακτική λύση ήταν "για την Αμερική να εγκαταλείψει τη διπλωματία και την προετοιμασία για μια επίθεση".

"Η άμεση δοκιμή και η ευκαιρία", προσθέτει, "θα είναι η Συρία ... Αν κάποιος μπορεί να εκφοβίσει [τον Πρόεδρο της Συρίας Ασάντ] να προσφέρει παραχωρήσεις, είναι [ο Ιρανός Πρόεδρος Hossan] Rouhani".

Η Ουάσιγκτον φέρεται επίσης να έχει ξεκινήσει μυστικές συνομιλίες με τη Hezbollah, το συμμαχικό στο Ιράν σιιτικό πολιτικό κίνημα του Λιβάνου και τις στρατιωτικές του ομάδες.

Αυτό που αναδύεται δεν είναι μια «διπλωματική στροφή», όπως υποστηρίζεται από τμήματα των μέσων ενημέρωσης, αλλά μια στροφή για την επιδίωξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για παγκόσμια ηγεμονία πιο επιθετικά. Επιδιώκει να μετατρέψει το Ιράν και τη Μέση Ανατολή σε φυλάκια των ΗΠΑ σε σύγκρουση με τους μεγάλους ανταγωνιστές - τη Ρωσία και πάνω απ 'όλα την Κίνα - που απειλεί άμεσα την δημιουργία του Τρίτου Παγκόσμιου Πόλεμου.

Τμήματα της ελίτ της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ εξέφρασαν την ανησυχία ότι ένας νέος πόλεμος στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να υπονομεύσει τον "άξονα στην Ασία" του Ομπάμα που οδηγεί τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ να περικυκλώσει και να αντιμετωπίσει την Κίνα και να εξασφαλίσει την αμερικανική ηγεμονία σε ολόκληρη την Ευρασία.

Ήδη πολλά από τα πελατειακά καθεστώτα της Ουάσιγκτον στην Ανατολική Ασία έχουν εκφράσει αμφιβολίες για τη δέσμευση των ΗΠΑ για τον άξονα. Την Δευτέρα οι New York Times σημείωσαν ότι "για να τηρήσει την υπόσχεση του" του άξονα της Ασίας "στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος θα πρέπει να πείσει το Κογκρέσο και τους συμμάχους στην περιοχή, ότι εννοεί να αφιερώσει περισσότερη στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική προσοχή εκεί".

Η αποδέσμευση των πόρων αυτών απαιτεί μια αλλαγή στην πολιτική στη Μέση Ανατολή του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ που αναπτύχθηκε στον απόηχο των εξεγέρσεων της εργατικής τάξης που ανέτρεψαν τους πολύχρονους πελάτες των ΗΠΑ στην Τυνησία και την Αίγυπτο το 2011. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός απάντησε με πολέμους στήριξης για την αλλαγή καθεστώτος στη Λιβύη και τη Συρία, με σουνιτικά ισλαμιστικά στοιχεία όπως η Αλ Κάιντα που χρησιμεύει ως κύρια δυνάμη μεσολάβησης της Ουάσιγκτον.

Ενώ ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ δεν είχε καμία αντίρρηση να συμμαχήσει με τον υποτιθέμενο εχθρό του στο λεγόμενο "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας" - μια πολιτική απάτη που έχει σχεδιαστεί για να δικαιολογήσει τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στο εξωτερικό και τις επιθέσεις στα δημοκρατικά δικαιώματα στο εσωτερικό - δεν ήταν ικανοποιημένος με τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής . Δύο χρόνια μετά που το ΝΑΤΟ ανέτρεψε και δολοφόνησε τον Μουαμάρ Καντάφι, η Λιβύη παραμένει σε μεγάλο βαθμό στα χέρια των αντιμαχόμενων, αντι-ΗΠΑ ισλαμιστικών παραστρατιωτικών ομάδων. Στη Συρία, η εξέγερση αντιμετωπίζει ήττα που οφείλεται σε λαϊκή αντιπολίτευση στις θηριωδίες των σουνιτών τζιχαντιστών που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ.

Τώρα, οι ΗΠΑ επανεξετάζουν αν θέλουν να χύσουν περισσότερο καύσιμο στη φωτιά των θρησκευτικών πολέμων που άναψαν στην περιοχή, επιδιώκοντας να υποσκάψουν τις φονταμενταλιστικές Σουνίτικες δυνάμεις κατά του συριακού καθεστώτος και των Σιιτών συμμάχων του, κυρίως του Ιράν. Σε μια στήλη με βάση τις συζητήσεις των εμπιστευτικών πληροφοριών για την κυβέρνηση Ομπάμα, ο David Ignatius της Washington Post, εξηγεί, "Το μήνυμα των ΗΠΑ, που δεν είναι καλά ανακοινώσιμο μέχρι στιγμής, είναι ότι επιδιώκει μια ισορροπία στο σουνιτικό-σιιτικό σχίσμα".

Καθώς επιδιώκει να πραγματοποιήσει αυτήν την απότομη αλλαγή πολιτικής, η Ουάσιγκτον υπολογίζει ότι το θρησκευτικό καθεστώς - στο οποίο το Ιράν εδραίωσε την ηγεμονία του με την άγρια ​​καταστολή όλης της ανεξάρτητης εργατικής πολιτικής αμέσως μετά την επανάσταση του 1979, είναι αυτό με το οποίο μπορεί να κάνει την συμφωνία.

Η Ουάσιγκτον έχει παλιές, αν και εξαιρετικά τεταμένες σχέσεις με το ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς. Η Τεχεράνη υποστήριξε την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και σιωπηρά υποστήριξε την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Τον Μάιο του 2003, πρόσφερε ένα «μεγάλο παζάρι» στην Ουάσιγκτον: αν οι ΗΠΑ παραιτηθούν απο τις προσπάθειές τους να ανατρέψουν το ιρανικό καθεστώς, το Ιράν θα αναγνωρίσει το Ισραήλ, και θα βοηθήσει τις δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ στο Ιράκ, και θα διακόψει την υποστήριξη στη Hezbollah και την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς.

Ενώ η κυβέρνηση Μπους απέρριψε τη συμφωνία κατά τη χρονική στιγμή, η Ουάσιγκτον προφανώς θεωρεί ότι, με την οικονομία του Ιράν να υπονομεύεται από τις κυρώσεις των ΗΠΑ και τις εντάσεις να αυξάνονται στο εσωτερικό του Ιράν, η ώρα είναι τώρα ώριμη για να επιχειρήσει να εκπονήσει μια αντιδραστική συμφωνία με την Τεχεράνη. Εν όψει των βαθιών σουνιτών-σιιτών θρησκευτικών εντάσεων που ανατροφοδοτούνται από τις πολιτικές των ΗΠΑ και της αντιπολίτευσης των αντι-ιρανικών συμμάχων της, όπως το Ισραήλ και η σουνιτική μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας, ως φυγή προς τα εμπρός.

Το βασικό εμπόδιο στις προετοιμασίες για την παγκόσμια σύγκρουση του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και των σύμμαχων τους δεν πρέπει να βρίσκεται στα αντίπαλα καθεστώτα, τόσο, όσο στη διεθνή εργατική τάξη. Οι εργαζόμενοι στο Ιράν στο στόχαστρο των πολιτικών της ελεύθερης αγοράς που υπαγορεύεται από κοινού από τους κληρικούς και τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, ενώ οι εργαζόμενοι στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, όπως φάνηκε από τη μη δημοτικότητα των σχεδίων για μια επίθεση των ΗΠΑ στη Συρία - βρίσκονται σε βαθιά αντίθεση με περαιτέρω πολέμους στο εξωτερικό, πόσο μάλλον με τα σχέδια για μια μεγάλη σύγκρουση εξουσίας σε ολόκληρη την Ευρασία.

Η πολιτική των ΗΠΑ θέτει σε κίνηση όχι μόνο την προσπάθεια για περαιτέρω πολέμους, αλλά και τεράστιες συγκρούσεις του είδους που έχουν ήδη οδηγήσει την εργατική τάξη να ξεσηκωθεί και να ανατρέψει τους πρόεδρους Αιγύπτου και Τυνησίας.

Η μόνη δύναμη που μπορεί να σταματήσει τον μιλιταρισμό και να προλάβει τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και των συμμάχων τους πριν βυθίσουν την ανθρωπότητα σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η διεθνής εργατική τάξη, κινητοποιημένη σε επαναστατικό σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Το World Socialist Web Site και η Διεθνής Επιτροπή της Τέταρτης Διεθνούς είναι αφιερωμένο στην οικοδόμηση ενός τέτοιου κινήματος.

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου