Συνολικές προβολές σελίδας

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

ΜΙΑ ΜΙΣΟΕΙΠΩΜΕΝΗ ΑΠΛΟΥΣΤΕΥΣΗ ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ΠΕΡΙ "ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΜΥΘΟΥ" ΚΑΙ "ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΜΑΤΙΚΩΝ ΣΕΝΑΡΙΩΝ PULP FICTION" ΕΝΑ ΜΠΕΡΔΕΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΕΞΟΔΗ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ "ΟΝΤΟΣ ΕΙΝΑΙ" ΤΟΥ "13 ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ", Η "ΧΑΡΙΤΟΛΟΓΩΝΤΑΣ" 4 ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ "13 ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ"

Διαβάζουμε σε κείμενο υπό τίτλο "13 μύθοι και αλήθειες για τη Χούντα"

http://www.ks-ee.org/?q=node%2F101

 

"Ιδιαίτερα οι μαοϊκο-σταλινικοί αποκαλούν την Χούντα «φασιστική χούντα» Μέγα σφάλμα! Όσοι το λένε αυτό δεν ξέρουν τι είναι Φασισμός και άρα είναι ανίκανοι να τον αντιμετωπίσουν όταν χρειαστεί. Δεν είναι κάθε καταπιεστικό καθεστώς φασιστικό, ο φασισμός είναι η αντεπανάσταση, η απάντηση της αστικής τάξης στην επανάσταση, βασισμένη σε ένοπλα τυφλωμένα και διψασμένα για εκδίκηση μεσαία στρώματα"

 

Τον προσδιορισμό που δίνει αυτό το κείμενο για το τι είναι ο φασισμός θα θέλαμε να τον εμπλουτίσουμε με περαιτέρω περιγραφή γιατί είναι (ίσως) εν μέρει "ελλειπής" και (ίσως) λίγο απλουστευτικός στην διατύπωσή του, θα παραθέσουμε απόσπασμα απο άρθρο της Wikipedia ως περαιτέρω.... "περιγραφή" (του φασισμού), - ένα σημείο που δεν θίγεται απο το παραπάνω απόσπασμα του άρθρου είναι το γεγονός ότι οποιαδήποτε αντίληψη συνεργασίας των τάξεων και "εργασιακής ειρήνης" ή εταιρικού ελέγχου της κοινωνίας εμπεριέχει εν σπέρματι τον φασισμό. Όπως άλλωστε οποιαδήποτε αντίληψη συντεχνιακών συμφερόντων πάνω στο συνολικό κοινωνικό σώμα. Κι αυτό γιατί το παραπάνω απόσπασμα μιλάει μεν για τα "μεσαία στρώματα" αλλά δεν κάνει καμιά αναφορά στα συντεχνιακά συμφέροντα και τον εταιρικό έλεγχο, όπως δεν θίγει το γεγονός πως η "αντεπανάσταση" ξεκινάει εν σπέρματι απο οποιαδήποτε αντίληψη "συνεργασίας των τάξεων".

 

Αυτό είναι απόσπασμα της περιγραφής του φασιστικου κορπορατισμού και του συντεχνιακού κράτους όπως δίνεται από την Wikipedia, (η ελληνική μετάφραση μπορεί να εμπεριέχει κάποιες ατέλειες, ωστόσο θεωρήσαμε απαραίτητο να την παραθέσουμε για όσους δεν γνωρίζουν την γλώσσα του πρωτότυπου)

 

Fascism's theory of economic corporatism involved management of sectors of the economy by government or privately controlled organizations (corporations). Each trade union or employer corporation would, theoretically, represent its professional concerns, especially by negotiation of labour contracts and the like. This method, it was theorized, could result in harmony amongst social classes.[30] Authors have noted, however, that de facto economic corporatism was also used to reduce opposition and reward political loyalty.[31]

In Italy from 1922 until 1943, corporatism became influential amongst Italian nationalists led by Benito Mussolini. The Charter of Carnaro gained much popularity as the prototype of a 'corporative state', having displayed much within its tenets as a guild system combining the concepts of autonomy and authority in a special synthesis.[32] This appealed to Hegelian thinkers who were seeking a new alternative to popular socialism and syndicalism which was also a progressive system of governing labour and still a new way of relating to political governance. Alfredo Rocco spoke of a corporative state and declared corporatist ideology in detail. Rocco would later become a member of the Italian Fascist regime Fascismo.[33]

Italian Fascism involved a corporatist political system in which economy was collectively managed by employers, workers and state officials by formal mechanisms at the national level.[34] This non-elected form of state officializing of every interest into the state was professed to reduce the marginalization of singular interests (as would allegedly happen by the unilateral end condition inherent in the democratic voting process). Corporatism would instead better recognize or 'incorporate' every divergent interest into the state organically, according to its supporters, thus being the inspiration for their use of the term totalitarian, perceivable to them as not meaning a coercive system but described distinctly as without coercion in the 1932 Doctrine of Fascism as thus:

 

 

Benito Mussolini

When brought within the orbit of the State, Fascism recognizes the real needs which gave rise to socialism and trade unionism, giving them due weight in the guild or corporative system in which divergent interests are coordinated and harmonized in the unity of the State.[35]

and

[The state] is not simply a mechanism which limits the sphere of the supposed liberties of the individual... Neither has the Fascist conception of authority anything in common with that of a police ridden State... Far from crushing the individual, the Fascist State multiplies his energies, just as in a regiment a soldier is not diminished but multiplied by the number of his fellow soldiers.[35]

This prospect of Italian fascist corporatism claimed to be the direct heir of Georges Sorel's anarcho-collectivist, such that each interest was to form as its own entity with separate organizing parameters according to their own standards, only however within the corporative model of Italian fascism each was supposed to be incorporated through the auspices and organizing ability of a statist construct. This was by their reasoning the only possible way to achieve such a function, i.e. when resolved in the capability of an indissoluble state. Much of the corporatist influence upon Italian Fascism was partly due to the Fascists' attempts to gain endorsement by the Roman Catholic Church that itself sponsored corporatism.[36]

However fascism's corporatism was a top-down model of state control over the economy while the Roman Catholic Church's corporatism favoured a bottom-up corporatism, whereby groups such as families and professional groups would voluntarily work together.[36][37] The fascist state corporatism influenced the governments and economies of a number of Roman Catholic countries, such as the government of Engelbert Dollfuss in Austria and António de Oliveira Salazar in Portugal, but also Konstantin Päts and Karlis Ulmanis in non-Catholic Estonia and Latvia. Fascists in non-Catholic countries also supported Italian Fascist corporatism, including Oswald Mosley of the British Union of Fascists who commended corporatism and said that "it means a nation organized as the human body, with each organ performing its individual function but working in harmony with the whole".[38] Mosley also considered corporatism as an attack on laissez-faire economics and "international finance".[38]

António de Oliveira Salazar was not associated with Mussolini, quite the opposite. António de Oliveira Salazar banished the fascist party in Portugal and distanced himself from and his regime from all fascist regimes in Europe. Portugal remained neutral throughout the 2nd World War. António de Oliveira Salazar had a striking dislike for both Marxism and Liberalism. The regime in Portugal during the reign of António de Oliveira Salazar was more considered as Catholic Corporatism. António de Oliveira Salazar himself said "Our Dictatorship clearly resembles a fascist Dictatorship in the reinforcement of authority, in the war declared against certain principles of democracy, in its accentuated nationalist character, in its preoccupation of social order. However, it differs from it in its process of renovation. The fascist dictatorship tends towards a pagan Caesarism, towards a state that knows no limits of a legal or moral order, which marches towards it goal without meeting complications or obstacles. The Portuguese New State, on the contrary, cannot avoid, not think of avoiding, certain limits of a moral order which it may consider indispensable to maintain in its favour of its reforming action" Salazar 1933 [39]

 

Στη θεωρία του φασιστικού οικονομικού κορπορατισμού εμπλέκονται η διαχείριση των τομέων της οικονομίας από την κυβέρνηση ή τις εταιρείες (ιδιωτικά ελεγχόμενους οργανισμούς). Κάθε συνδικαλιστική οργάνωση ή εργοδότης εταιρείας, θεωρητικά, εκπροσωπούν τις επαγγελματικές ανησυχίες τους, ιδίως με τη διαπραγμάτευση των συμβάσεων εργασίας και τα παρόμοια. Η μέθοδος αυτή, θεωρητικά, θα μπορούσε να οδηγήσει σε αρμονία μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Οι συγγραφείς έχουν σημειώσει, ωστόσο, ότι εκ των πραγμάτων ο οικονομικός κορπορατισμός χρησιμοποιήθηκε επίσης για τη μείωση της αντιπολίτευσης και για να επιβραβεύσει την πολιτική πίστη. Στην Ιταλία, από το 1922 μέχρι το 1943, ο κορπορατισμός απέκτησε επιρροή μεταξύ των ιταλών εθνικιστών με επικεφαλής τον Μπενίτο Μουσολίνι. Η χάρτα του Carnaro απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα, ως το πρωτότυπο ενός «συντεχνιακού κράτους», αφού εμφανίζεται ως δόγμα για ένα συντεχνιακό σύστημα, που συνδυάζει τις έννοιες της αυτονομίας και της εξουσίας σε μια ειδική σύνθεση. Αυτή η έκκληση προς τους Εγελιανούς στοχαστές που ζητούσαν μια νέα εναλλακτική λύση στον δημοφιλή σοσιαλισμό και τον συνδικαλισμό ήταν επίσης ένα προοδευτικό σύστημα που διέπει την εργασία και ακόμη ένας νέος τρόπος σχετικά με την πολιτική διακυβέρνηση. Ο Alfredo Rocco μίλησε για ένα εταιρικό κράτος και περιέγραψε την συντεχνιακή ιδεολογία λεπτομερώς. Ο Rocco αργότερα θα γίνει μέλος του ιταλικού φασιστικού καθεστώτος.

 

Στον Ιταλικό Φασισμό εμπλέκεται ένα συντεχνιακό πολιτικό σύστημα στο οποίο η οικονομία διαχειρίζεται συλλογικά από τους εργοδότες, τους εργαζομένους και τους κρατικούς αξιωματούχους μέσω τυποποιημένων μηχανισμών σε εθνικό επίπεδο. Αυτή η μη εκλεγμένη μορφή κρατικής διέυθυνσης σε κάθε κρατικό ενδιαφέρον ήταν φανερά για τη μείωση της περιθωριοποίησης μεμονωμένων συμφερόντων (όπως θεωρείται ότι θα συμβεί στο τέλος της μονομερούς κατάστασης που ενυπάρχει στη διαδικασία της δημοκρατικής ψήφου). Ο Κορπορατισμός αναγνωρίζει παρά «ενσωματώνει» κάθε αποκλίνον συμφέρον στην κρατική οργάνωση, σύμφωνα με τους υποστηρικτές του, ως την έμπνευση για τη χρήση του όρου ολοκληρωτισμός, αντιληπτός σε αυτούς όχι ως ένα σύστημα εξαναγκαστικών μέτρων, αλλά που περιγράφεται σαφώς χωρίς εξαναγκασμό στο δόγμα του φασισμού του 1932, ως εκ τούτου:

 

Καθώς περνάει μέσα από την τροχιά του κράτους, ο φασισμός αναγνωρίζει τις πραγματικές ανάγκες που οδήγησαν στο σοσιαλισμό και τον συνδικαλισμό, δίνοντάς τους τη δέουσα βαρύτητα στη συντεχνία ή το συντεχνιακό σύστημα στο οποίο συντονίζονται εντάσσοντας στην ενότητα του κράτους τα αποκλίνοντα συμφέροντα.

 

[Το κράτος] δεν είναι απλώς ένας μηχανισμός που περιορίζει τη σφαίρα των υποτιθέμενων ελευθεριών του ατόμου ... Ούτε έχει η φασιστική αντίληψη της αρχής τίποτα κοινό με εκείνη της ανάδυσης ενός αστυνομικού κράτους... Μακριά από τη σύνθλιψη του ατόμου, το φασιστικό κράτος πολλαπλασιάζει τις ενέργειές του, όπως ακριβώς σε ένα σύνταγμα ένας στρατιώτης δεν μειώνεται, αλλά πολλαπλασιάζεται απο το πλήθος των συναδέλφων του.

 

Αυτή η προοπτική του Ιταλικού φασιστικού κορπορατισμού ισχυρίστηκε ότι ήταν ο άμεσος διάδοχος του αναρχο-κολεκτιβιστή Ζορζ Σορέλ, έτσι ώστε κάθε συμφέρον να σχηματίσει τη δική του οντότητα με διαφορετικές παραμέτρους οργάνωσης, σύμφωνα με τα δικά του πρότυπα, το καθένα όμως μόνο στο πλαίσιο του συντεχνιακού μοντέλου του ιταλικού φασισμού έπρεπε να ενσωματωθεί, υπό την αιγίδα και την οργανωτική ικανότητα ενός κρατικιστικού κατασκευάσματος. Αυτό ήταν σύμφωνα με την επιχειρηματολογία τους ο μόνος δυνατός τρόπος για να επιτευχθεί μια τέτοια λειτουργία, δηλαδή όταν επιλυθεί η άρρηκτη ικανότητα ενός κράτους. Ένα μεγάλο μέρος της συντεχνιακής επιρροής κατά τον ιταλικό φασισμό οφείλοταν εν μέρει στις προσπάθειες των φασιστών να κερδίσουν την έγκριση από την ίδια την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία την χορηγία του κορπορατισμού.

 

Ωστόσο ο φασιστικός κορπορατισμός ήταν ένα top-down μοντέλο του κρατικού ελέγχου πάνω στην οικονομία, ενώ ο κορπορατισμός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ευνόησε έναν bottom-up κορπορατισμό, σύμφωνα με τον οποίο ομάδες, όπως οι οικογένειες και οι επαγγελματικές ομάδες θα εργάζονται εθελοντικά μαζί. Το φασιστικό κράτος του κορπορατισμού επηρέασε τις κυβερνήσεις και τις οικονομίες ενός αριθμού ρωμαιοκαθολικών χωρών, όπως η κυβέρνηση του Engelbert Dollfuss στην Αυστρία και του António de Oliveira Salazar στην Πορτογαλία, αλλά και του Konstantin Pats και του Karlis Ulmanis στην μη-Καθολική Εσθονία και τη Λετονία. Οι φασίστες σε μη καθολικές χώρες υποστήριξαν επίσης τον ιταλικό φασιστικό κορπορατισμό, συμπεριλαμβανομένων του Oswald Mosley της Βρετανικής Ένωσης των φασιστών που επαίνεσε τον κορπορατισμό και είπε ότι «αυτός σημαίνει ότι ένα έθνος οργανώνονται όπως ένας ανθρώπινος οργανισμός, με κάθε όργανο να προβαίνει σε ειδεικευμένη (ατομική) λειτουργία, αλλά να εργάζεται σε αρμονία με το σύνολο". Ο Mosley θεωρεί επίσης ως κορπορατισμό την οικονομία του laissez-faire και τη "διεθνή χρηματοδότηση".

 

Ο António de Oliveira Salazar, δεν συνδέθηκε με τον Μουσολίνι, εντελώς το αντίθετο. Ο António de Oliveira Salazar εξόρισε το φασιστικό κόμμα στην Πορτογαλία και αποστασιοποιήθηκε από το καθεστώς του και από όλα τα φασιστικά καθεστώτα στην Ευρώπη. Η Πορτογαλία παρέμεινε ουδέτερη σε όλο τον 2ο Παγκόσμίο Πόλεμο. Ο António de Oliveira Salazar είχε μια εντυπωσιακή απέχθεια για τον Μαρξισμό και τον φιλελευθερισμό. Το καθεστώς στην Πορτογαλία κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του António de Oliveira Salazar θεωρείται πιο πολύ ως γενικευμένα συντεχνιακό. Ο António de Oliveira Salazar ο ίδιος είπε: «η δικτατορία μας μοιάζει σαφώς με μια φασιστική δικτατορία στην ενίσχυση της εξουσίας, στον πόλεμο που δηλώθηκε κατά ορισμένων αρχών της δημοκρατίας, τονίζοντας τον εθνικιστικό χαρακτήρα και την ανησυχία της κοινωνικής τάξης. Ωστόσο, διαφέρει από αυτόν στη διαδικασία της ενημέρωσης. Η φασιστική δικτατορία τείνει προς έναν ειδωλολατρικό Καισαρισμό, προς μια κατάσταση που δεν γνωρίζει όρια νομικής ή ηθικής τάξης, που πορεύεται προς τον στόχο χωρίς να βλέπει τις περιπλοκές ή τα εμπόδια. Η Πορτογαλική Νέα Πολιτεία, αντιθέτως, δεν μπορεί να τα αποφύγει, δεν σκέφτεται την αποφυγή, θέτει ορισμένα όρια μιας ηθικής τάξης που μπορεί να κρίνει απαραίτητα για τη διατήρηση της μεταρρυθμιστικής δράσης" Salazar 1933.

 

http://en.wikipedia.org/wiki/Corporatism

 

===========================================================================

 

Διαβάζουμε επίσης στο ίδιο άρθρο υπό τίτλο "13 μύθοι και αλήθειες για τη Χούντα" :

 

"Μύθος 2. Η CIA και ΗΠΑ φταινε για την Χούντα

 

Λες και τα τιποτένια ανθρωπάρια του Στρατού, της βουλής ή του Παλατιού δεν ήθελαν τους αμερικανούς και έτσι η CIA αναγκάστηκε να πάρει πρωτοβουλία. Έτσι κι αλλιώς η Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου σε καμία περίπτωση δεν ήταν αντι-δυτική. Προχώρησε σε έναν αστικό εκσυγχρονισμό δίνοντας όλο και πιο πολλά στο Κεφάλαιο.

Με αυτήν τη θεωρία οι υπεύθυνοι υποβιβάζονται σε απλούς διεκπεραιωτές και όχι σε αυτουργούς. Έτσι, απομακρύνονται οι υπεύθυνοι από τα μάτια των αγωνιστών του εργατικού κινήματος, βάζοντας άλλα καθήκοντα (καχυποψία, μοιρολατρισμό), παρά την ταξική πάλη, παρουσιάζοντας τον όλο μύθο σαν αντιιμπεριαλισμό.

Μετά τον εμφύλιο οι ΗΠΑ συνέδραμαν την διαλυμένη ελληνική αστική τάξη, η οποία όμως κατάφερε γρήγορα μετά από τρία-τέσσερα χρόνια να σταθεί πάλι μόνη της στα πόδια της. Μετά απ΄ αυτό δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για εξαρτημένη από τις ΗΠΑ Ελλάδα. Και αλλού οι ΗΠΑ έκαναν τότε παρεμβάσεις όπως στη Γερμανία, αλλά κανείς δεν μπορεί να μιλά για «εξαρτημένη Γερμανία».

Η Χούντα πάτησε πάνω από το διογκούμενο και επαναστατικό κίνημα που ξεπέρναγε πια την ήττα του Εμφυλίου και πήγαινε όλο και πιο αριστερά (1964-1967). Όλα τα άλλα είναι μόνο για τα μυθιστορήματα pulp fiction.

 

Μύθος 3. Η Χούντα ήταν πιόνι των ΗΠΑ

 

Ας δούμε όμως πέρα από τα «σενάρια», τα πραγματικά γεγονότα. Οι αμερικάνοι αμέσως με την άνοδο της Χούντας κρατάνε από αδιάφορη έως εχθρική στάση. Αρχικά με δηλώσεις του τύπου «δεν βιαζόμαστε να αναγνωρίσουμε το νέο καθεστώς των Αθηνών», τελικά αναγνωρίζουν τη Χούντα 10 μήνες μετά την 21/07/1967 (23/01/1968)!! Επίσης στις χρονιές 1969-70 η αμερικάνικη πρεσβεία ουσιαστικά μένει ακέφαλη, δείχνοντας μέγιστη υποβάθμιση προς την Ελλάδα. Περίεργο για εξαρτημένη στις ΗΠΑ χώρα!

Ακόμη πιο περίεργη είναι και η προσέγγιση της Χούντας με το ανατολικό μπλοκ και ιδιαίτερα με τη Βουλγαρία εκεί γύρω στα 1973, ενώ σε κρισιμότατες για το ΝΑΤΟ στιγμές όπως στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο καθώς και στην επικείμενη αμερικάνικη επίθεση στη Λιβύη, διατυμπάνιζε ότι παραμένει ουδέτερη και αδέσμευτη".

 

Θέλουμε να εμπλουτίσουμε επίσης αυτά τα "σενάρια" και "μυθιστορήματα pulp fiction" του "αντιιμπεριαλιστικού μύθου" και με αυτό που δίνεται απο έναν αμερικάνο.

 

1967 - Greece — A CIA-backed military coup overthrows the government two days before the elections. The favorite to win was George Papandreous, the liberal candidate. During the next six years, the "reign of the colonels" — backed by the CIA — will usher in the widespread use of torture and murder against political opponents. When a Greek ambassador objects to President Johnson about U.S. plans for Cypress, Johnson tells him: "Fuck your parliament and your constitution."

 

1967 - Ελλάδα - υποστηριζόμενο από την CIA στρατιωτικό πραξικόπημα ανατρέπει την κυβέρνηση δύο ημέρες πριν από τις εκλογές. Το φαβορί για να κερδίσει ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο φιλελεύθερος υποψήφιος. Κατά τα επόμενα έξι χρόνια, η «βασιλεία των συνταγματαρχών» - που υποστηρίζεται από την CIA - θα εγκαινιάσει τη διαδεδομένη χρήση βασανιστηρίων και δολοφονιών εναντίον πολιτικών της αντιπάλων. Όταν ένας Έλληνας πρέσβης απευθύνθηκε προς τον Πρόεδρο Johnson σχετικά με τα σχέδια των ΗΠΑ για την Κύπρο, ο Johnson του λέει: "Fuck το κοινοβούλιο και το σύνταγμα σας."

 

http://www.huppi.com/kangaroo/CIAtimeline.html

 

===========================================================================

 

Διαβάζουμε επίσης στο ίδιο άρθρο υπό τίτλο "13 μύθοι και αλήθειες για τη Χούντα" :

"όσοι βρέθηκαν μέσα στο Πολυτεχνείο δεν ήταν όλοι ορκισμένοι επαναστάτες και εχθροί του καπιταλισμού. Πολλοί βρέθηκαν για να παλέψουν ενάντια στη χούντα και τίποτα περισσότερο" και λίγο παρακάτω "Το Πολυτεχνείο του 1973, όπως και κάθε εργατική-φοιτητική εξέγερση είχε μέσα του όλες τις απόψεις",

 

Τελικά το πολυτεχνείο ήταν ΕΡΓΑΤΙΚΗ [φοιτητική] εξέγερση ; η και εξέγερση μη ορκισμένων εχθρών του καπιταλισμού (μάλλον φίλων δλδ.), μήπως είναι λίγο μπερδεμένα τα...... "πράγματα" έτσι ;

===============================================================================

Διαβάζουμε επίσης στο ίδιο άρθρο υπό τίτλο "13 μύθοι και αλήθειες για τη Χούντα" :

"Μήπως δηλαδή οι μαοϊκοί ήταν πιο εύστοχοι, όταν οι εργάτες πάλευαν ενάντια στην ογκώδη αντεργατική επίθεση της μεταπολίτευσης και αυτοί μοίραζαν προκηρύξεις με προσφώνηση «Πατριώτες, Αντιφασίστες», προτάσσοντας όχι τον αγώνα για σοσιαλιστική αντικαπιταλιστική διέξοδο αλλά για… εθνική ανεξαρτησία. «Ούτε ΝΑΤΟ ούτε Βαρσοβία, εθνική ανεξαρτησία». Το σύνθημα αυτό φώναζαν τα μπλοκ του ΠΑΣΟΚ και των μαοικών οργανώσεων όλη τη δεκαετία του 70"

 

Παραβλέποντας το σκέλος ούτε Βαρσοβία που, ως μαοϊκοί, φώναζαν οι μαοϊκοί, το ΝΑΤΟ προφανώς να υποθέσουμε πως είναι η πρωτοπορία του αντικαπιταλιστικού αγώνα οπότε το "ούτε ΝΑΤΟ" που εμπεριέχει το σύνθημα αυτό των μαοϊκών (και πιθανώς σταλινικών αν όχι και μαρξιστών, λενινιστών) στρεφόταν και καταδίκαζε την πρωτοπορία του εργατικού αγώνα γί ´ αυτό ήταν περιττό και άχρηστο, εξ´ άλλου η εθνική υποδούλωση στις μητροπόλεις του καπιταλισμού της Δύσης, τις ΗΠΑ αλλά και την ΕΟΚ και τις Βρυξέλες (η οποία να υποθέσουμε με ψηφίσματα σαν την συμφωνία του Μάαστριχτ κ.τ.λ. βρισκόντουσαν και βρίσκονται και αυτές στην πρωτοπορία του εργατικού αγώνα) είναι ο πλέον πρόσφορος δρόμος για την νίκη της εργατικής τάξης. Τι προδοτική στάση για την εργατική τάξη να στρέφεται κανείς εναντίων του κομμουνιστικού ΝΑΤΟ, των κομμουνιστικών Βρυξελών και των υπερκομμουνιστικών ΗΠΑ....

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου