Συνολικές προβολές σελίδας

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΥΚΡΑΝΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ; - Which way forward for Ukrainian workers? - by Peter Schwarz,14 December 2013

Πηγή : http://www.wsws.org/en/articles/2013/12/14/pers-d14.html

Οι ταραχώδεις διαδηλώσεις που συγκλόνισαν την Ουκρανία τις τελευταίες τρεις εβδομάδες αντικατοπτρίζουν βαθιές κοινωνικές εντάσεις. Εκτός από την υποστήριξη της δεξιάς για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η δυσαρέσκεια με την οικονομική παρακμή της χώρας, την οργή για τη διαφθορά στις κορυφές του κράτους και της κοινωνίας, την αστυνομική βία, και τους φόβους του ρωσικού σοβινισμού έχουν φέρει δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους.

Αυτές οι διαθέσεις, ωστόσο, έχουν έλλειψη κάθε προοδευτικού προσανατολισμού. Οι διαμαρτυρίες που οδηγούνται από αντιδραστικά στοιχεία : τον ολιγαρχικό Yulya Tymoshenko, ο οποίος έχει κερδίσει την τύχη του στην επιχείρηση φυσικού αερίου με τη Ρωσία και τώρα εμπορεύεται στον ουκρανικό εθνικισμό. Ο επαγγελματίας πυγμάχος Vitali Klitschko, ο οποίος χρηματοδοτείται από το συντηρητικό CDU της Angela Merkel και ένας ορκισμένος αντισημίτης και φασίστας. Αυτοί που κινούν τα νήματα στο παρασκήνιο είναι οι ολιγάρχες που έχουν συγκεντρώσει δισεκατομμύρια με τη λεηλασία της χώρας και οι οποίοι ήδη σκέφτονται ότι ο πλούτος τους θα είναι πιο ασφαλής σε μια συμμαχία με την Ευρωπαϊκή Ένωση από ό, τι σε μια τελωνειακή ένωση με τη Ρωσία.

Τα επίσημα συνθήματα των διαδηλώσεων είναι ψευδεί και υποκριτικά. "Η εθνική ανεξαρτησία" σημαίνει αποκατάσταση της σκληρότητας των ολιγαρχών στη Μόσχα και το Κίεβο με την τυραννία της χρηματιστικής ολιγαρχίας της Φρανκφούρτης, του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης. Η "Δημοκρατία" σημαίνει υποταγή στη δικτατορία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Παραμερίζοντας το διπλωματικό πρωτόκολλο κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες από τη Γερμανία, την ΕΕ και τις ΗΠΑ έχουν βυθιστεί στην ουκρανική πολιτική ζωή για να συμβουλεύσουν και να χειραγωγήσουν τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, ενισχύοντας παράλληλα το χέρι τους. Αυτό που τους δελεάζει η προοπτική του φθηνού εργατικού δυναμικού, μια μεγάλη εγχώρια αγορά και ο έλεγχος μιας περιοχής μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Κάνουν λίγη προσπάθεια να κρύψουν τα σχέδιά τους για το μέλλον για την Ουκρανία.

Σύμφωνα με το γερμανικό Friedrich Naumann Foundation: "Η αντιπολίτευση, η οποία θέλει να συνεργαστεί με το ΔΝΤ, κάποια στιγμή θα πρέπει να πάρει αντιλαϊκά μέτρα στον πληθυσμό, όπως η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, η αύξηση του κόστους της ενέργειας για τους καταναλωτές και η αναθεώρηση των μισθών και των συντάξεων", δηλαδή άλλος ένας γύρος της θεραπείας σοκ που έχει ήδη βυθίσει εκατομμύρια συνταξιούχων και ανέργων σε πικρή φτώχεια. Είναι επίσης κοινή γνώση ότι μεγάλα τμήματα της ουκρανικής βιομηχανίας δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε μια συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτό είναι γνωστό σε πολλούς από τους διαδηλωτές, ιδίως σε εκείνα τα στοιχεία από τη μεσαία τάξη που είναι αδιάφορα για την τύχη των εργαζομένων και των συνταξιούχων και έχουν θέσει ως στόχο τους [(νοιάζονται μόνο)] την εξέλιξη της σταδιοδρομίας τους μέσω μιας συμφωνίας σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θα πρέπει να κάνουν μια επίσκεψη στην Αθήνα. Δεδομένου ότι η κοινωνική καταστροφή στην Ελλάδα έχει δείξει, ότι η λιτότητα της ΕΕ υπαγορεύει πλέον την καταστροφή και της μεσαίας τάξης.

Πολλοί εργαζόμενοι έχουν μείνει μακριά από τις διαδηλώσεις, ιδίως στις βιομηχανικές περιοχές στα ανατολικά της χώρας, όπου μόνο ένα μικρό κλάσμα του πληθυσμού υποστηρίζει τις διαδηλώσεις. Δεν εμπιστεύονται ούτε την αντιπολίτευση, ούτε την κυβέρνηση, αλλά δεν έχουν τα μέσα να αντιταχθούν σε αυτές.

Η απουσία της εργατικής τάξης ως ανεξάρτητη και αυτο-συνειδητή δύναμη επιτρέπει στους ηγέτες της αντιπολίτευσης και τους υποστηρικτές τους να χειραγωγήσουν τα συναισθήματα και τις προσδοκίες των διαδηλωτών υπέρ τους. Αυτό, με τη σειρά του, συνδέεται με την ιστορία του σταλινισμού.

Ήταν στην Ουκρανία που η σταλινική γραφειοκρατία διέπραξε ορισμένα από τα χειρότερα ιστορικά εγκλήματά της. "Κανένας περιορισμός, εκκαθαρίσεις, καταπιέσεις και γενικά όλες οι μορφές του γραφειοκρατικού χουλιγκανισμού ανέλαβαν τέτοιο δολοφονικό σκούπισμα που έκαναν στην Ουκρανία τον αγώνα ενάντια στους ισχυρούς, βαθιά ριζωμένη επιθυμία των μαζών της Ουκρανίας για μεγαλύτερη ελευθερία και ανεξαρτησία", έγραψε ο Λέων Τρότσκι το 1939.

Η Ρωσική Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και η επακόλουθη ίδρυση μιας Σοβιετικής Ουκρανίας το 1919 ήταν αρχικά ένας ισχυρός πόλος έλξης για τους εργαζόμενους, τους αγρότες και τους διανοούμενους της Ουκρανίας, του δυτικού μέρους της, το οποίο ήταν σύμφωνα με τον πολωνικό κανόνα. Ωστόσο, ο αρχικός ενθουσιασμός έδωσε τη θέση του στην πικρία και την καταπίεση όταν ο Στάλιν και η αυξανόμενη σοβιετική γραφειοκρατία αναζωογόνησαν τον μεγάλο ρωσικό σωβινισμό που ο Λένιν είχε σε πικρία.

Εκατομμύρια πέθαναν από την πείνα κατά τη διάρκεια της καταναγκαστικής κολεκτιβοποίησης που διεξήχθη στην Ουκρανία με ιδιαίτερη βαρβαρότητα. Το 1939 η δυτική Ουκρανία δεν ενσωματώθηκε στη Σοβιετική Ένωση σε εθελοντική βάση, αλλά μάλλον ως συνέπεια του περίφημου σύμφωνου Χίτλερ-Στάλιν. Η σταλινική μυστική αστυνομία σκότωσε τότε χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους και απέλασε ένα εκατομμύριο άνθρωπους στη Σιβηρία.

Το 1991 η σταλινική γραφειοκρατία ολοκλήρωσε το αντεπαναστατικό έργο της με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και, τέλος, την εκκαθάριση των μορφών κοινωνικής ιδιοκτησίας που ιδρύθηκαν μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Η ουκρανική κατάσταση που προέκυψε δεν ήταν ούτε ανεξάρτητη ούτε δημοκρατική. Παρείχε απλώς το πλαίσιο για τους πρώην σταλινικούς λειτουργούς να λεηλατήσουν ανελέητα τη χώρα και να μετατρέψουν τον εαυτό τους σε καπιταλιστική ολιγαρχία. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ουκρανίας υποστηρίζει αυτή τη διαδικασία. Σήμερα είναι μέρος του στρατοπέδου του Προέδρου Γιανουκόβιτς, ο οποίος έχει την υποστήριξη της "Donetsk clan" του πλουσιότερου ανθρώπου της χώρας, του ολιγαρχικού Rinat Akhmetov.

Είναι τα διδάγματα αυτής της ιστορίας και τα γραπτά του Λέον Τρότσκι, του μεγαλύτερου μαρξιστή αντίπαλου του σταλινισμού, τα οποία μπορούν να δώσουν μια προοπτική για την εργατική τάξη να παρέμβει ανεξάρτητα στα πολιτικά γεγονότα.

Θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με την ίδια περιφρόνηση το αγόρασε-και-πληρώνω-των δημαγωγών στην Πλατεία Ανεξαρτησίας, που επιδιώκουν να πουλήσουν τις μάζες στη Wall Street και το Χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης, στο όνομα της "ανεξαρτησίας της Ουκρανίας", όπως κάνουν οι μαριονέτες της Ουκρανίας και της ρωσικής ολιγαρχίας στο προεδρικό μέγαρο και την κυβέρνηση. Η ανεξαρτησία, όχι με την αποκλειστική εθνική έννοια, αλλά και της κοινωνικής χειραφέτησης και της ισότητας είναι δυνατή μόνο σε μια κοινωνία που βασίζεται στην αρχή της κοινωνικής ισότητας, παρά στον πλουτισμό των λίγων σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας.

Οι σύμμαχοι των Ουκρανών εργαζομένων πρέπει να βρεθούν όχι στο Κρεμλίνο, ούτε στον Λευκό Οίκο, ούτε στην Καγκελαρία του Βερολίνου, ούτε στο κτίριο Berlaymont στις Βρυξέλλες, αλλά στα εργοστάσια και τα γραφεία σε όλη την Ευρώπη, τη Ρωσία και σε όλο τον κόσμο. Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ ή την Κίνα όλοι αντιμέτωποι με την ίδια επίθεση που πραγματοποιήθηκε από μια οικονομική ολιγαρχία της οποίας το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται στη βαθύτερη κρίση από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η μόνη διέξοδος από το αδιέξοδο της φτώχειας, της οικονομικής καθυστέρησης και της διαφθοράς είναι ο αγώνας για την εργατική δημοκρατία (εργατική εξουσία) της Ουκρανίας ως μέρος των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου