Συνολικές προβολές σελίδας

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ - Δήλωση του Partei für Soziale Gleichheit και του Socialist Equality Party (UK) σχετικά με τις Ευρωεκλογές του 2014, 10 Ιαν 2014

Πηγή : http://www.wsws.org/en/articles/2014/01/10/elec-j10.html

Το Partei für Soziale Gleichheit (PSG), στη Γερμανία και το Socialist Equality Party (SEP) στη Βρετανία συμετέχουν στις ευρωπαϊκές εκλογές τον Μάιο του 2014. - Στόχος μας είναι να ενώσουμε τους εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη στον αγώνα για μια σοσιαλιστική κοινωνία που θα βασίζεται στην κοινωνική ισότητα και όχι στον πλουτισμό των λίγων σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας. - Η αντίσταση στις υπαγορεύσεις λιτότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), στις επιθέσεις στα δημοκρατικά δικαιώματα και στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους αυξάνεται παντού. Αυτό που λείπει είναι ένα κόμμα που λέει τα πράγματα με το όνομά τους, που ρίχνει το γάντι στην άρχουσα τάξη και παρέχει την αυξανόμενη αντίθεση με σαφή σοσιαλιστικό και διεθνή προσανατολισμό. Η εκστρατεία μας επικεντρώνεται στην κατασκευή ενός τέτοιου κόμματος, με τμήματα της Διεθνούς Επιτροπής της Τέταρτης Διεθνούς σε όλη την Ευρώπη, επιδιώκουμε να κινητοποιήσουμε σε μαζικό πολιτικό και κοινωνικό κίνημα την ευρωπαϊκή εργατική τάξης απέναντι στις μεγάλες επιχειρήσεις, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις τους. Εμείς δεν υποστηρίζουμε τη μεταρρύθμιση του καπιταλισμού, αλλά την πάλη για την ανατροπή του. Απορρίπτουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση και όλα τα θεσμικά αντιδημοκρατικά όργανά της, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στεκόμαστε ενάντια σε κάθε μορφή αντι-μεταναστευτικού σοβινισμού, ρατσισμού και εθνικισμού, συμπεριλαμβανομένης της προάσπισης των αποσχιστικών τάσεων στην Καταλονία, στη Βόρεια Ιταλία, το Βέλγιο και τη Σκωτία, που σπέρνουν μόνο περαιτέρω διαιρέσεις μεταξύ των εργαζομένων σε μια εποχή που η ενωμένη πάλη ενάντια στον κοινό εχθρό είναι απαραίτητη. - Στόχος μας είναι η δημιουργία των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης. Μόνο ο σχηματισμός των κυβερνήσεων των εργαζομένων σε κάθε χώρα και η ενοποίηση της Ευρώπης σε σοσιαλιστική βάση μπορεί να αποτρέψει την παρακμή της Ευρώπης στον εθνικισμό και τον πόλεμο, και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την αξιοποίηση και την ανάπτυξη των εκτεταμένων πόρων και των παραγωγικών δυνάμεων προς όφελος της κοινωνίας στο σύνολό της.

 

Η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού

 

Οι ευρωεκλογές του 2014 λαμβάνουν χώρα εν μέσω της βαθύτερης κρίσης του καπιταλισμού από την παραμονή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τις τελευταίες δεκαετίες, η τεχνολογία, η παραγωγή και το εμπόριο έχουν σημειώσει τεράστια πρόοδο. Το Διαδίκτυο, οι σύγχρονοι τρόποι μεταφοράς και διακρατικής παραγωγής έχουν συνυφασμένη την παγκόσμια οικονομία και έχουν αυξήσει την παραγωγική της ικανότητα. Αλλά αντί της αύξησης του βιοτικού και πολιτιστικού επιπέδου των εργαζομένων, αυτά τα επιτεύγματα έχουν οδηγήσει στον πρωτοφανή πλουτισμό μιας μικρής μειονότητας. Ο έλεγχος σε όλη την πολύπλοκη παγκόσμια οικονομία βρίσκεται στα χέρια των ιδιωτικών εταιρειών, οι οποίες προσαρμόζουν όλες τις οικονομικές ανησυχίες στα βραχυπρόθεσμα κερδοσκοπικά συμφέροντα τους. Το μονοπώλιο της οικονομικής ζωής από μια οικονομική ολιγαρχία δίνει στην κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού έναν ιδιαίτερα κακοήθη χαρακτήρα. Το φθινόπωρο του 2008, οι επενδυτικές τράπεζες και τα hedge funds έφεραν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στο χείλος της καταστροφής με την εγκληματική κερδοσκοπία τους. Οι κυβερνήσεις που είχαν καθιερώσει τις δραστηριότητές τους απάντησαν με την άντληση δισεκατομμυρίων στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με τις ευρωπαϊκές τράπεζες να λαμβάνουν 1.6 τρισεκατομμύρια €, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στην πραγματικότητα, πολύ περισσότερα έχουν διατεθεί, με τις τράπεζες της Βρετανίας και μόνο να λαμβάνουν πάνω από 1.1 τρισεκατομμύρια £. Το τίμημα καταβάλλεται από τους εργαζόμενους της Ευρώπης, καθώς κάθε κυβέρνηση επιβάλλει άγριες περικοπές στις θέσεις εργασίας, τους μισθούς, και τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Η νέα «εποχή της λιτότητας» είναι το προϊόν μιας κοινωνικής αντεπανάστασης που αποσκοπεί στο να βυθίζει εκατομμύρια στην έσχατη εξαθλίωση, επιβάλλοντας την ανεξέλεγκτη εξουσία των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων. Βρίσκει την πολιτική της έκφρασή στις δικτατορικές ενέργειες της «τρόικας», της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αυτή η πολιτική της σκόπιμης μαζικής εξαθλίωσης επιβεβαιώνει τον αντιδραστικό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν εκφράζει την ενότητα των λαών της Ευρώπης, αλλά τη δικτατορία των πιο ισχυρών οικονομικών και χρηματοπιστωτικών συμφερόντων πάνω στην Ευρώπη. Αποτελεί το πλαίσιο στο οποίο οι ευρωπαϊκές δυνάμεις οργανώνουν τις επιθέσεις τους στην εργατική τάξη, διενεργούν τις συγκρούσεις τους, και σχεδιάζουν τους πολέμους στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Πάνω απ 'όλα, η Γερμανία χρησιμοποιεί το ευρώ, προκειμένου να ενισχύσει την κυριαρχία της στην Ευρώπη και υπαγορεύει μια καταστροφική πορεία των μέτρων λιτότητας σε άλλες χώρες. Με αυτόν τον τρόπο, η ίδια η ΕΕ δημιουργεί τις φυγόκεντρες δυνάμεις που ισχυρίζεται ότι προσπαθεί να ξεπεράσει. Στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία και την Ελλάδα, σχεδιάζεται το μέλλον που προβλέπεται για τους εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα έχει δει ένα επίπεδο οικονομικής και κοινωνικής οπισθοδρόμησης, χωρίς προηγούμενο. Ο μέσος μισθός έχει μειωθεί κατά 40 τοις εκατό. Ένας στους τρεις ενήλικες και ένα στους δύο νέους είναι χωρίς εργασία. Η εκπαίδευση, η υγειονομική περίθαλψη και οι υποδομές στην Ελλάδα έχουν σε μεγάλο βαθμό καταστραφεί. Εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων στερούνται κάθε πηγή εισοδήματος ή ασφάλιση υγείας. Καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει γλιτώσει παρόμοια μέτρα. Φράσεις όπως "δημοσιονομική εξυγίανση" και "μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας" έχουν γίνει το σημείο αναφοράς για μια επίθεση στα δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων χωρίς τέλος. Στα επόμενα χρόνια, σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 145 εκατομμύρια άνθρωποι, αντιμετωπίζουν μια ζωή φτώχειας που οφείλεται στα προγράμματα λιτότητας που έχουν ήδη κάνει το ένα τέταρτο των εργαζομένων της Ευρώπης να αντιμετωπίζει οικονομική αστάθεια και κοινωνική απόγνωση. Παρά την τεράστια τεχνολογική πρόοδο ο καπιταλισμός δεν έχει τίποτα να προσφέρει στη νεολαία, παρά ανεργία, φτώχεια και πόλεμο. Εκείνοι που εξακολουθούν να έχουν εργασία γενικά λαμβάνουν μόνο ένα κομμάτι ψωμί ή αναγκάζονται να διενεργούν μη αμειβόμενη πρακτική άσκηση. Τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα κέντρα κατάρτισης ιδιωτικοποιούνται, κλείνουν ή υπόκεινται σε καταστροφικές περικοπές εξοικονόμησης. Η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να κατατάσσονται μεταξύ των πιο άνισων χωρών στον κόσμο. Μία στις δύο οικογένειες που εργάζονται έχει επηρεαστεί άμεσα από την απώλεια θέσεων εργασίας ή τη μείωση των ωρών εργασίας. Ακόμα και στη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, τη Γερμανία, ένας στους τρεις εργάζεται τώρα υπό επισφαλείς συνθήκες και οι νέοι μπορούν να βρουν σπάνια μια κανονική δουλειά. Το ένα τρίτο του ενός εκατομμυρίου εξαρτώνται απο τις πληρωμές παροχών του κράτους και ένα εκατομμύριο συνταξιούχοι είναι εξαθλιωμένοι. Ένας στους έξι βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας, σε μεγάλο βαθμό επειδή τα υψηλά επίπεδα απασχόλησης έχουν αποκρύψει το γεγονός ότι σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού (22 τοις εκατό) και το ένα τρίτο των ατόμων ηλικίας 15 έως 24 ετών είναι χωρίς σύμβαση πλήρους απασχόλησης. Αυτό προβλέπεται να επιδεινωθεί χάρη στο ότι οι Σοσιαλδημοκράτες συμφωνούν να ενταχθούν σε ένα συνασπισμό λιτότητας με τους Χριστιανοδημοκράτες της Άνγκελα Μέρκελ. Στη Γαλλία, οι φορολογικές αυξήσεις, οι περικοπές των συντάξεων και τα μέτρα λιτότητας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της κυβέρνησης το έχουν κάνει το πιο αντι-δημοφιλές καθεστώς της Γαλλίας από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μοίρα των μεταναστών και των προσφύγων αναδεικνύει τον αντιδραστικό ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από το 1990, 25.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους προσπαθώντας να φτάσουν στην Ευρώπη μέσω της Μεσογείου. Τον Οκτώβριο του 2013 και μόνο, πάνω από δύο φορές σε αριθμό άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα σε μια μέρα στο ιταλικό νησί Λαμπεντούζα από το συνολικό αριθμό των θανάτων στο Τείχος του Βερολίνου στα 28 χρόνια της ύπαρξής του. Οι πρόσφυγες που φτάνουν στο ευρωπαϊκό έδαφος στερούνται όλα τα βασικά δικαιώματα, φυλακίζονται σε στρατόπεδα, ή αξιοποιούνται ως σκλάβοι. Το ίδιο ισχύει και για τους ενδοευρωπαϊκούς μετανάστες που φεύγουν από τις συνέπειες των πολιτικών λιτότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι αναγκασμένοι να εργάζονται για μισθούς πείνας ή, όπως οι Ρομά, να υπόκεινται σε κρατικής χορηγίας ρατσιστικές εκστρατείες. Τα κόμματα του κατεστημένου αντιδρούν στην αυξανόμενη αντίθεση στην πολιτική τους, αυξάνοντας τις εξουσίες των σωμάτων ασφάλειας, ενισχύοντας την μαζική εποπτεία, καταστρέφοντας τα δημοκρατικά δικαιώματα και ενθαρρύνοντας ακροδεξιά κόμματα. Χάρη στις θαρραλέες ενέργειες των Julian Assange, Bradley Manning και Edward Snowden, οι εργαζόμενοι και η νεολαία της Ευρώπης έχουν ενημερωθεί για τα βίαια εγκλήματα πολέμου και την ύπαρξη ενός κρατικού μηχανισμού επιτήρησης αδιάκριτα στη ζωή του κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδού στον κόσμο. Μια τέτοια υπηρεσία δεν έχει τίποτα να κάνει με την καταπολέμηση της "τρομοκρατίας". Είναι ένας μηχανισμός που διευκολύνει τη βίαιη καταστολή των εγχώριων πολιτικών και κοινωνικών αντιδράσεων. Η δυσωδία του δικτατορικού αστυνομικού κράτους της μουδιάζει ιδιαίτερα, δεδομένου ότι το 2014 σηματοδοτεί τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, την αρχή 30 ετών βαρβαρότητας, κατά την διάρκεια των οποίων 100 εκατομμύρια άνθρωποι βρήκαν βίαιο θάνατο στα πεδία των μαχών και στο χαλάζι από βόμβες των δύο παγκοσμίων πολέμων, των εμφυλίων πολέμων και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί. Έναν αιώνα αργότερα, κανένα πρόβλημα της εποχής εκείνης δεν έχει επιλυθεί. Οι αυξανόμενες διεθνείς εντάσεις, οι συγκρούσεις για το εμπόριο και το νόμισμα, και η ιμπεριαλιστική επιθετική πολιτική έναντι της Μέσης Ανατολής, της Ρωσίας και της Κίνας προσδίδουν στον κόσμο μια κατάσταση όλο και πιο εκρηκτικού χαρακτήρα. Οι ΗΠΑ αναπτύσσουν την τεράστια στρατιωτική μηχανή τους με σκοπό να αντισταθμίσουν την οικονομική παρακμή τους, και να εκτρέψουν στο εξωτερικό τις εκρηκτικές κοινωνικές εντάσεις στο εσωτερικό. Μετά τους πολέμους στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Λιβύη, η Ουάσιγκτον στρέφεται εναντίον της Κίνας, προκειμένου να διεκδικήσει την παγκόσμια ηγεμονία της. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις επίσης ρίχνονται οι ίδιες και πάλι στην πάλη για σφαίρες επιρροής, αγορών και πόρων. Από τον πόλεμο στο Ιράκ, η Βρετανία έχει και πάλι αποδειχθεί ότι είναι ο στενότερος σύμμαχος της Ουάσιγκτον. Η Γαλλία πέφτει πάνω στις παλιές αποικίες της στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Και η Γερμανία, η οποία, μετά τα εγκλήματα των Ναζί αναγκάστηκε να απόσχει από τις διεθνείς στρατιωτικές επιχειρήσεις, η ίδια επαναβεβαιώνεται ως παγκόσμια δύναμη πιέζοντας την Ανατολική Ευρώπη και την πρώην Σοβιετική Ένωση. Υπό αυτές τις συνθήκες, μια μικρή σπίθα θα αρκούσε και πάλι-όπως και στο 1914 η δολοφονία του Αρχιδούκα Φερδινάνδου στο Σεράγεβο για να μετατρέψει μια περιφερειακή σύγκρουση σε μια παγκόσμια πυρκαγιά.

 

Η οικοδόμηση ενός νέου εργατικού κόμματος

 

Οι αντιδραστικές πολιτικές της άρχουσας τάξης έχουν εξαπολύσει την οργή και την αντιπολίτευση παντού. Αλλά αυτή η αντίσταση δεν βρίσκει πολιτική έκφραση.

Όλα αυτά τα κόμματα που κάποτε επαγγέλονταν να μεταρρυθμίσουν τον καπιταλισμό προς το συμφέρον των εργαζομένων έχουν γίνει οι αδίστακτοι εκφραστές της κοινωνικής καταστροφής και του μιλιταρισμού. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες είναι επικεφαλείς των κυβερνήσων που έχουν κηρύξει τον πόλεμο στην εργατική τάξη και την αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση και μίσος. Το ίδιο ισχύει και για τους Πράσινους, οι οποίοι σήμερα διαφέρουν από τα συντηρητικά κόμματα μόνο σε θέματα lifestyle. Τα συνδικάτα δεν είναι πλέον οι οργανώσεις των εργαζομένων, αλλά προνομιακοί γραφειοκρατικοί μηχανισμοί που οι υπαλλληλοί τους πληρώνονται αδρά για να εκφοβίζουν και να καταπιέζουν τους εργαζόμενους. Σήμερα, κάθε απόλυση, περικοπή μισθού και κλείσιμο φέρει την υπογραφή τους. Όταν δεν μπορεί να εμποδίσει εντελώς τις διαδηλώσεις και τις απεργίες, η γραφειοκρατία εξασφαλίζει ότι δεν οδηγούν πουθενά. Στην Ελλάδα, δεν έχουν υπάρξει λιγότερες από 35 γενικές απεργίες κατά της λιτότητας, και σε κάθε περίπτωση έχει ζητηθεί στα συνδικάτα να εξασφαλιστεί ότι θα παραμένουν αναποτελεσματικές. Ένας ιδιαίτερα απεχθής ρόλος παίζεται από τέτοια κόμματα, όπως το Αριστερό Κόμμα στη Γερμανία, το Front de Gauche στη Γαλλία και ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Χρησιμοποιούν "αριστερή" φρασεολογία για να παραπλανήσουν την εργατική τάξη, ενώ την ίδια στιγμή υπερασπίζονται τον καπιταλισμό και την ΕΕ. Όπου μπαίνουν στην κυβέρνηση, επιτίθενται στην εργατική τάξη με το ίδιο σθένος όπως όλα τα άλλα αστικά κόμματα. Το γερμανικό Αριστερό Κόμμα το έχει δείξει αυτό σε πολλές κρατικές και τοπικές κυβερνήσεις. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος ηγείται του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, εξασφάλισε το ρόλο αυτό με το ταξίδι στην Ουάσιγκτον, προκειμένου να διαβεβαιώσει τους ηγέτες του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού πως δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Πολυάριθμες ψευδο-αριστερές οργανώσεις μπορούν να βρεθούν μέσα και γύρω από αυτά τα κόμματα, που ζητούν να τους παρέχουν μια προοδευτική επικάλυψη. Αυτές οι ομάδες, όπως η SAV της Γερμανίας και η Marx21, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας, το Σοσιαλιστικό Κόμμα και Συνασπισμού της Αριστεράς, και το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (NPA) στη Γαλλία, αντιπροσωπεύουν τα στρώματα της ανώτερης μεσαίας τάξης, που δεν είναι εργαζόμενοι. Βλέπουν την κρίση σαν μια ευκαιρία να προχωρήσουν τη δική τους σταδιοδρομία και να κερδίσουν προσοδοφόρες θέσεις στην κυβέρνηση, τον κρατικό μηχανισμό και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Οι οργανώσεις αυτές αντιτίθενται βίαια σε μια επαναστατική προοπτική, συνεργάζεται στενά με κρατικά όργανα ασφαλείας σε πολλές χώρες και διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στις επιθέσεις στην εργατική τάξη.

Οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν ότι τα σοβινιστικά ακροδεξιά κόμματα, όπως το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία και το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP), θα κάνουν σημαντικά κέρδη στις ευρωπαϊκές εκλογές. Αυτά τα κόμματα χρησιμοποιούν τη δουλικότητα στην ΕΕ από τα λεγόμενα "αριστερά" κόμματα για να εκτρέψουν το θυμό για την ΕΕ σε αντιδραστικά κανάλια. Τα γεγονότα στην Αίγυπτο παρέχουν ζωτικής σημασίας μαθήματα. Οι μαζικές επαναστατικές εξεγέρσεις οδήγησαν στην ανατροπή του δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ και αργότερα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Παρ 'όλα αυτά, η στρατιωτική χούντα ήταν σε θέση να επιστρέψει στην εξουσία, σε μεγάλο βαθμό επειδή οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές (RS) αντιτίθενται στην δημιουργία ενός επαναστατικού εργατικού κόμματος και συμμάχησαν με τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις. Ένα νέο κόμμα των εργαζομένων μπορεί να οικοδομηθεί μόνο ενάντια στα διεφθαρμένα αστικά κόμματα και τους ψευδο-αριστερούς τους παρατρεχάμενους. Το PSG και το SEP διαφέρουν από αυτούς με κάθε τρόπο. Η δύναμή μας είναι το πρόγραμμά μας, οι αρχές μας και αδιάκοπη παράδοση μας. Στεκόμαστε στη συνέχεια των μεγάλων επαναστατών μαρξιστών-Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Τρότσκι και της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Το Διεθνές κίνημα μας, η Τέταρτη Διεθνής, έχει τις ρίζες του στον αγώνα της τροτσκιστικής Αριστερής Αντιπολίτευσης ενάντια στον σταλινισμό. Ο Στάλιν επικεφαλής μια προνομιακής γραφειοκρατίας, η οποία κατέστειλε την εργατική δημοκρατία, δολοφόνησε τους ηγέτες των μπολσεβίκων της Οκτωβριανής Επανάστασης, και ήταν υπεύθυνος για τις μεγαλύτερες διεθνείς ήττες της εργατικής τάξης. Απέδειξε ότι είναι ο νεκροθάφτης του πρώτου εργατικού κράτους που δημιουργήθηκε από την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Η αντεπανάσταση του κορυφώθηκε το 1991, με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την επαναφορά του καπιταλισμού και του κράτους της εγκληματικής ολιγαρχίας. Το πικρό τίμημα έχει καταβληθεί από τους εργάτες της Ανατολικής Ευρώπης, που έχουν μειωθεί σε απόρους - πηγή φθηνού εργατικού δυναμικού για τις ευρωπαϊκές εταιρείες που, όπως στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, είναι αποδιοπομπαίοι τράγοι της μαζικής ανεργίας, των περικοπών των μισθών και της κοινωνικής καταστροφής που παράγεται από τον καπιταλισμό. Οι προσπάθειες του σταλινισμού να καταστρέψει τη μαρξιστική ηγεσία, την σοσιαλιστική κουλτούρα και την πολιτική συνείδηση της εργατικής τάξης ήταν απαραίτητη ώστε η αστική τάξη να πλουτίσει πολύ. Χωρίς την εξαπόλυση μαζικών επαναστατικών αγώνων, αλλά με την αντίσταση να αυξάνεται, και πάνω απ 'όλα τους νέους εργαζόμενους, να αναζητούν τώρα μια νέα προοπτική και ηγεσία. Θα τα βρείτε στην ICFI, το παγκόσμιο τροτσκιστικό κίνημα. Μόνη της ενσαρκώνει τις ιστορικές παραδόσεις του αγώνα που δίνεται από την Αριστερή Αντιπολίτευση και την Τέταρτη Διεθνή για να υπερασπιστεί το πρόγραμμα και την προοπτική της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης κατά των εγκλημάτων του σταλινισμού. Από μόνη της προσφέρει έναν τρόπο προς τα εμπρός με βάση την ανανέωση του σοσιαλιστικού διεθνισμού και την οικοδόμηση νέων και γνήσια σοσιαλιστικών κομμάτων - τμήματα της ICFI - σε όλη την Ευρώπη.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου